261 



mediair tusschen de stamsoorten. Toch moet op twee punten 

 de aandacht gevestigd worden en wel : 



l'^, dat sommige bastaarden veel meer op de eene stam- 

 soort gelijken dan op de andere; 



2°, dat bij de bastaarden vaak kenmerken optreden, die 

 bij de stamsoorten niet gevonden worden. 



De bastaarden die meer op de eene stamsoort gelijken 

 dan op de andere zijn die van Rumex aquaticus en die 

 van Rumex Hydrolapathum, vooral die van de laatste soort. 



In § 7 en § 8 heb ik er op gewezen, hoe Rumex Weberi 

 en Rumex Schreberi behalve door hun steriliteit soms bijna 

 niet van Rumex Hydrolapathum te onderscheiden zijn. 

 En in § 1 en § 3 deelde ik mee, dat vooral Rumex platy- 

 phyllus, maar ook Rumex conspersus veel meer op Rumex 

 aquaticus gelijkt dan op de andere stamsoort. OpmerkeUjk 

 is nu, dat Rumex maximus, de bastaard van Rumex 

 aquaticus en Hydrolapathum, vrijwel in het midden staat 

 tusschen de 2 stamsoorten, maar toch nog iets meer op 

 Rumex Hydrolapathum gelijkt. 



Dit alles is op zichzelf niet bijzonder merkwaardig ; het 

 verdient slechts vermelding, omdat men anders allicht in den 

 waan zou komen, dat alle /^umex-bastaarden geheel inter- 

 mediair zijn. 



Zonderlinger is het voorkomen van kenmerken bij de 

 bastaarden, die bij de stamsoorten ontbreken, 



In de eerste plaats moet hier gesproken worden over de 

 sterihteit en de eigenschappen, die hiervan het gevolg zijn. 

 Dat twee soorten te weinig verwant zijn om met elkaar 

 te bastaardeeren, is evenmin verwonderUjk als het feit, dat 

 twee planten wel met elkaar bastaardeeren. Maar dat twee 

 soorten gemakkelijk met elkaar bastaardeeren en dat de 

 bastaard niet of ternauwernood is staat is goede zaden te 

 vormen, blijft een onbegrijpelijk iets. Intusschen is het bij 

 het ondergeslacht Lapathum zeker, dat de groepen van in- 

 dividuen, die men soorten noemt, vrijwel scherp gescheiden 



