264 



bloemtrossen aan den top doorgroeien en worden ten 

 slotte ongewoon lang en slap. De trossen kunnen zóó lang 

 worden, dat de oorspronkelijke habitus geheel verloren 

 gaat en de plant schijnbaar in een bos rechtopstaande 

 takken verandert. Ten slotte beginnen de stengels, vooral 

 bij nat en winderig weer, naar alle kanten om te vallen 

 en wordt het uiterlijk van de plant zeer slordig en ver- 

 gelijking met den habitus der stamsoorten onmogelijk. 



Uit bovenstaande voorbeelden zou men geneigd zijn te 

 besluiten, dat deze eigenschap van Rumex maritimus af- 

 komstig is. Wij moeten dan aannemen, dat bij Rumex mari- 

 timus zelf het doorgroeien der trossen geremd wordt door 

 de vruchtvorming, die zeer groote hoeveelheden voedsel 

 vereischt, terwijl bij de bastaarden door de steriliteit deze 

 remming is opgeheven. 



Soms geeft men als bijzondere bastaardkenmerken nog 

 op : de meerdere hoogte en den lateren bloeitijd. 



Over het feit, dat sommige bastaarden hun beide stam- 

 soorten in hoogte overtreffen, sprak ik reeds bij Rumex 

 maximus (lit. 15). Ik gaf daar als mijn meening, dat dit 

 verschijnsel zich slechts bij enkele bastaarden voordoet, en 

 wel bij die bastaarden, die ontstaan zijn door kruising 

 van een zwaar en breed gebouwde met een slanke, zwakkere 

 soort, terwijl de bastaarden die ontstaan zijn uit 2 slanke 

 of 2 zwaargebouwde soorten dit verschijnsel niet vertoonen. 

 Men heeft te veel het oog gevestigd gehouden op twee 

 zeer bekende bastaarden, Rumex maximus en Rumex 

 acutus, en allerlei andere, onooglijke bastaarden uit het 

 oog verloren. 



Over den lateren bloeitijd bericht het eerst Hauss- 

 knecht (Üt. 20). Ik heb honderden malen op dit ver- 

 schijnsel gelet bij in 't wild groeiende bastaardplanten en 

 bij bastaarden in mijn tuin en ik kan deze bewering niet 

 zonder meer bevestigen. Weliswaar beginnen bastaarden 

 na den eersten bloei vaak sterk uit te loopen en bloeien 



