291 



van Rumex crispus en Rumex obtusifolius. 

 Algemeen, bijna overal waar de stamsoorten 

 bij elkaar groeien. Rumex acütus Linné. Zie 

 N. K. A. Serie L 3, p. 274; 1913, p. 126, 1914, 

 p. 57; 1915, p. 105; 1922, p. 178; 1923, p. 251. 

 Pr. p. 1485; L, IV, p. 10. 



Men kan verder onderscheiden : 



I. Rumex acütus Khékii (Rechinger) Danser, 

 den bastaard van Rumex crispus met Rumex obtusifolius 

 agrestis, te herkennen aan de breedere vruchtkleppen met 

 langere tanden en ten slotte meestal rood aangeloopen 

 pluimen. Deze is algemeen. 



II. Rumex acütus confinis (Haussknecht) Danser, 

 den bastaard van Rumex crispus met Rumex obtusifolius 

 silvester, te herkennen aan de smallere vruchtkleppen met 

 naar verhouding dikkere knobbels en kortere tanden en 

 meestal minder rood aangeloopen, ten slotte vaak geel- 

 achtige pluimen. Op vindplaatsen van R. obt. sih. : Tjum- 

 marum, Oosterend (op Terschelling), Bergen (N. H.), Gorin- 

 chem, Zwijndrecht, Papendrecht, Remmerden (bij Rhenen). 



Als de vorige, maar de wortelbladeren breeder, 

 niet gekroesd, de vruchtkleppen grooter, tot 

 8 millimeter lang, diep hartvormig. De bastaard 

 van Rumex obtusifolius en Rumex Patientia. 

 Eenmaal gevonden tusschen verwilderde Rumex 

 Patientia bij Berg-en-Terblijt. Rumex crubés- 

 cens Simonkai. Zie N. K. A. 1922, p. 193; 

 1923, p. 254. 



Als Rumex acütus, maar door de eigenaardige 

 onregelmatige tanding, de eigenaardige nervatuur 

 der vruchtkleppen en de geelachtige kleur als 

 stenophyllus-bastaard te herkennen. De bastaard 

 van Rumex obtusifolius en Rumex stenophyllus. 

 Enkele malen gevonden met aangevoerde Rumex 

 stenophyllus n.1. bij Rotterdam en Wormerveer. 

 Rumex moedlingénsis Rechinger. Zie N. K. A. 

 1921, p. 260; 1923, p. 249. 



