316 



Hebben wij het geluk een plasmodium te vinden, dan 

 is het zaak dit gaaf thuis te brengen. Ik bezig daartoe 

 blikken doosjes, waarin ik tevoren een bed van vloeipapier 

 heb gemaakt. Ik gebruik hiervoor nooit watten; dit is uit 

 den booze, omdat de vezels van de watten het geleiachtige 

 plasmodium bedekken en er mee verkleven, zoodat met geen 

 mogelijkheid de vezeltjes te verwijderen zijn, die dan de 

 fructificatie beletten of in de war sturen. Ligt het echter 

 in een bed van vloeipapier zonder het daarmee te bedekken, 

 dan komt het meestal ongedeerd thuis. Een tweede voor- 

 waarde, dat wij ons doel bereiken, is, dat wij zooveel 

 mogelijk substraat, waarop wij het plasmodium vonden, 

 mee wegnemen. 



Wij zien het plasmodium in de natuur meestal niet eerder 

 dan van het oogenblik af, dat het uit de diepte en het 

 donker, waar het leefde, naar het daglicht kruipt ; dit is 

 de tijd, waarin het tot fructificatie overgaat. Het zoekt dan 

 het licht en de droogte (tot zekeren graad). Het is daarom 

 het beste, het plasmodium, dat wij gevonden en op boven- 

 genoemde wijze medegenomen hebben, tnuis stil in zijn 

 doosje te laten liggen, echter met open deksel (daglicht). 

 Zoo handelend, hebben wij goede kans verrassende dingen 

 te zien. Brengt ge bv. het mooie melkwitte plasmodium 

 van Stemonitis fusca ongedeerd mee naar huis, dan ziet 

 ge het al spoedig rosé worden, welke kleur weer plaats 

 maakt voor bruin en ten slotte donkerbruin wordt op 

 zwart af. Tegelijkertijd ontstaan glanzend zwarte steekjes, 

 waarop de langgerekte, cylindervormige sporangiën zitten, 

 die te zamen een bundel vormen. Vandaar, dat deze soort 

 vroeger Stemonitis fasciculata heette. 



Van den Heer v. Waveren uit Haarlem ontving ik 

 een oranje plasmodium, gezeten op een stukje vermolmd 

 hout. Het was weer een puzzle, wat hieruit zou voort- 

 komen. Al spoedig zag ik roode steekjes ontstaan, waarop 

 prachtig iriseerende (regenboog-kleuren) sporangiën zaten. 



