319 



voor ons land uitgeput. Trouwens de Catalogue raisonné 

 van Oudemans geeft ook slechts 7 soorten voor ons 

 land op. 



Fuligo septica G m é 1 i n vond ik natuurlijk ontelbare 

 malen, maar een vrij groot aethalium ontving ik van den 

 Heer v. Wave ren. Het mat 8 cm. bij 5 cm. 



Het plasmodium van deze soort kan nog veel grooter 

 zijn, terwijl dat van Brefeldia maxima Rost. een uitge- 

 breidheid van ruim een M-. kan bereiken. Nu, zoo groot 

 was het plasmodium van deze laatste niet, dat ik bij 

 Mej. Cool in Leiden zag en dat ze juist in een periode 

 van vorst op een levenden beuk in Poelgeest had gevonden. 



Van het geslacht Craterium vond ik in groote hoeveel- 

 heden op een mesthoop op allerlei substraat (sparretakken, 

 bladerenafval) de C. minutum Fr. 



Diachaea leucopoda Rost., om haar columella en capil- 

 litium reeds een overgangsvorm tot Stemonitis, vond ik bij 

 Wapenvelde op rottende bladeren. 



In tegensteUing met Leocarpus fragilis Rost., die vooral 

 in 1922 ongemeen veelvuldig was, kwam mij van het ge- 

 slacht Diderma slechts één enkele soort in handen nl. 

 D. spumarioides Fr., toegezonden door den Heer Hoog- 

 land uit den Haag, terwijl er toch een 4-tal soorten voor 

 ons land bekend zijn. Of gaat het ook hiermede, zooals 

 Schinz in zijn inleiding over de Myxomyceten zegt, dat 

 sommige soorten in een streek, waar zij geregeld voor- 

 kwamen, een tijd lang of voor altijd kunnen verdwijnen? 

 Hét omgekeerde blijkt ook, als wij nagaan, dat de elders 

 algemeen voorkomende Amaurochaete en Brefeldia eerst 

 sinds 1915, resp. 1917 in ons land zijn gevonden. Zijn zij 

 wellicht vroeger over het hoofd gezien of in een andere 

 groep te land gekomen? Ik kan het mij moeilijk voorstellen. 

 De meeste slijmzwammen zijn dan ook ubiquisten, zoodat 

 wij kans hebben in gunstige jaren geregeld voor ons land 

 nieuwe vondsten te doen. 



