320 



Van het geslacht Didymium vond ik herhaaldeHjk de 

 drie meest voorkomende soorten: D. dubium Duby, D. 

 melanospermum Macbr. en D. squamulosum Fr. Slechts 

 eenmaal, bij Doorn, vond ik D, nigripes Fr. Deze gelijkt 

 wel eenigszins Physarum nutans Pers., maar daar de 

 Didymiaceae de kalk in kristalvorm vertoonen in tegen- 

 stelling met de amorphe kalk van de Physaraceae, is het 

 gemakkelijk uit te maken. 



Mucilago spongiosa Morg. vond ik ettelijke malen als 

 plasmodium in groote uitgestrektheid op levend gras en 

 levende kruiden. Het zag er zeer onfrisch uit, waterig wit 

 als speeksel. Thuis ontwikkelde zich hieruit het aethalium. 



Van de Stemonitis-groep bracht ik dikwijls het witte 

 plasmodium van Stemonitis fusca Roth. mee naar huis. 

 Uit een dergelijk plasmodium, dat ik in Hattem vond, 

 ontwikkelde zich echter, hoewel gebrekkig, Stemonitis 

 splendens Rost. var. flaccida Lis ter. 



Van de overige geslachten en soorten van deze groep 

 was het steeds de Comatricha nigva Schroeb, die mij in 

 handen kwam. Een uitzondering hierop maakte Lamproc/erma 

 violaceum Rost., die Mej. Cool mij uit Winterswijk 

 toezond. 



De tot nu toe beschreven soorten behooren alle tot de 

 Amaurosporales (paars-sporigen). 



Nu nog de Lamprosporales (bleek-sporigen). 



Van het geslacht Cribrana vond ik de algemeen voor- 

 komende C. argillacea Pers. en C. aurantiaca Schrad. 

 Verder Dictydium cancellatum Macbr. Deze twee ge- 

 slachten bezitten mikroskopisch bijzonder mooie kenmerken. 

 Zij missen nog een capillitium, maar laten de sporen bij 

 rijpheid door openingen in hun peridium los. Zooals de 

 naam reeds aanduidt (cribrum, zeef) gelijkt dit bij Cribraria 

 een zeef, bestaande uit een net van draden, meestal met 

 verdikte knoopen. Bij Dictydium doet het meer denken 

 aan baleinen die onderling door fijne draadjes verbonden 



