van slei k verdikte prosenchymcellen met toe- 

 gespitste eindvlakken, die onder den naam yan 

 bastpellen of bastvezelen bekend zijn. Al het 

 overige weefsel om deze groepen gelegen, be- 

 schouwde men als parenchym, waarvan het na- 

 der anatomisch onderzoek onnoodig was. Dien 

 ten gevolge bleef men niet alleen onbekend 

 met bet merkwaardig weefsel van den bast, 

 maar men kwam ook, zoo als yon Mohl te 

 regt opmerkt, tot verkeerde gevolgtrekkingen; 

 b. v. men kende vroeger aan de monocotyle- 

 dones geen schors toe ; men meende dat velen 

 onzer hoornen geen liber bezitten ; dat bij an- 

 deren dit deel alleen in het eerste jaar ge- 

 vormd werd, enz. 



Dit alles is thans gebleken onjuist te zijn. 

 Wanneer men het karakter van bast wil be- 

 palen, dan moet in die beschrijving het dun- 

 wandige weefsel in zijn onderscheiden vormen 

 nog belangrijker plaats bekleeden, dan de be- 

 kende, dikwandige prosenchymcellen. Het is 

 oneindig rijker in verscheidenheden, dan de 

 bastvezelen, en het wordt misschien nog stand- 

 vastiger dan deze in het liber aangetroffen, al 

 moge het ook gewaagd heeten, om op de phane- 

 rogamen toe te passen, wat Reichardt*) dezer 



*) TJeber die Gefassliindel-VertJicilunr/ im Stamme viul 

 Stipes der Farne. Im XYII Bde d. Denksckr. d. K. K. 

 dkadewie der Wissenschaften zu Wien. 1S59. S. 20. 



