11 



kristalklieren. Zij vormen oen saprijk weef- 

 sel, waarin gewis levendige stofwisseling voor- 

 valt. 



In den bast daarentegen ziet men aanzien- 

 lijke veranderingen. Daar de bastcellen, een- 

 maal volwassen en sterk verdikt, niet meer 

 in uitgebreidheid toenemen noch zich ver- 

 meerderen, zoo moeten, bij den toenemende» 

 omvang van den stengel, de digt aan een ge- 

 sloten groepen bastcellen, die men bastbundels 

 noemt, meer en meer van elkander verwijderd 

 worden. Want, gelijk bekend is, al het jonge 

 hout en al de schorsgedeelten, die later ont- 

 staan, worden binnen den omtrek der bast- 

 bundels gevormd. 



De ruimte, door het uiteen wijken des bast- 

 bundels ontstaan, wordt aanvankelijk grooten- 

 deels aangevuld door celvermenigvuldiging 

 aan het einde van de mergstralen, die tus- 

 schen elke twee bastbundels zich waaiervor- 

 mig uitbreiden. Doch weldra is het, alsof de 

 plant het pantser, dat te klein wordt om den 

 omtrek te omspannen, naar de behoefte tracht 

 te vergrooten, In de ruimte, die tusschen 

 de uiteenwijkende bastbundels steeds grooter 

 wordt, ontwikkelen zich eenige cellen meer 

 dan de overigen. Innig aan de groep bast- 

 cellen aansluitend, worden zij niet alleen bui- 

 tengewoon groot, maar verkrijgen ook sterk 

 verdikte wanden, met stippelkanalen doorboord. 



