25 



waarin geene krachtige stofwisseling meer 

 plaats heeft, bevindt zich het nog werkzame 

 deel van het liber, dat wederom uit dezelfde 

 telkens terugkeerende opeenvolging van dik— 

 en dunwandig weefsel bestaat. Het is echter 

 terstond, ook zonder scheikundige herkennings- 

 middelen, van het verkurkte gedeelte te onder- 

 kennen, door gemis der gele kleur, door minder 

 sterk lichtbrekend vermogen, en door den nog 

 niet gekronkelden of gedeeltelijk verscheurden 

 toestand der celwanden, terwijl bovendien de 

 parenchymcellen hier nog een fijnkorreligen in- 

 houd hebben. Dit levende gedeelte (als ik het 

 zoo noemen mag) van den bast vangt aan on- 

 ïniddelijk onder de jongste kurklaag. Het strekt 

 zich uit tot aan het cambium en bevat bij 

 den 1 O-jarigen tak ongeveer een 12tal rijen 

 bastbundels. In de oudste of buitenste la- 

 gen van dit gedeelte, vindt men tusschen de 

 parenchymcellen, die onmiddellijk den bast- 

 bundel begrenzen, één of meer ongekleurde 

 strepen, die zich voordoen als op elkander ge- 

 drukte cellen, wier inhoud verdwenen is en 

 wier opeengedrukte wanden min of meer 

 zamengesmolten zijn. Naarmate men jongere 

 lagen beschouwt, wijken deze opeenhoopingen 

 meer uit een en laten reeds hier en daar ope- 

 ningen over. Komt men in nog jonger gedeel- 

 ten, dan ziet men dat de genoemde zamen- 

 hoopingen zich allengs oplossen in wanden 



