24 



van eenigzins onregelmatiger! gckronkelden 

 vorm. Eindelijk in de derde, vierde, en vijfde 

 bastbundelrij, van binnen afgerekend, herkent 

 men een weefsel van dunwandige wijde cel- 

 len, waar tusschen zich andere evenzeer dun- 

 wandige, engere cellen bevinden. In de derde 

 rij zijn deze het duidelijkste en hebben daar 

 eenen tot ééne massa gecoaguleerden, ligtgelen 

 inhoud. In de twee jongste rijen zijn zij even- 

 zoo te zien, maar nog niet geheel volwassen. 



Onderzoekt men daarna dit zelfde gedeelte 

 der schors op eene overlangsche radiale door- 

 snede, zoo treft men in de oudste lagen de- 

 zelfde zamengesmolten massa aan, wier zamen- 

 s telling niet meer te herkennen is. In de 

 jongere deelen wijkt deze meer uiteen, en in 

 de genoemde derde en vierde rij ziet men dui- 

 delijk, dat de massa gevormd is uit de Git— 

 terzellen van von Mohl, of Siebröhren van 

 Hartig, waarvan het fijne roosterwerk vooral 

 aan de uiteinden zigtbaar wordt. 



Wanneer men aldus de ontwikkeling van het 

 dunwandige deel van de bast nagaat, en dit 

 in zijne opvolgende toestanden vervolgt, dan 

 is hel duidelijk, dat de raadselachtige gele, 

 soms geelbruine strepen in de korstschubben 

 van Robinia niet anders kunnen zijn dan che- 

 misch en physisch veranderde overblijfselen 

 van de cel wandon der Siebröhren en Saft- 

 fasern. 



