98 



spoor van Rajus volgend, onderscheidde Ilun- 

 soiv het eerst de beide soorten, maar bragt 

 verkeerdelijk den naam van D. longifolia op 

 de soort over, die zich door kortere bladen 

 onderscheidt en noemde de in Engeland zeld- 

 zamer dan elders voorkomende D. Anglica. 

 Die naamgeving is gevolgd door Decandolle, 

 Mertens en Koen en eenige oudere schrij- 

 vers. Nadat echter IIaijne op eene over- 

 tuigende wijze heeft aangetoond, dat Linnaeus, 

 wel niet uitsluitend, maar toch bij voorkeur 

 de in Engeland als D. Anglica onderscheiden 

 soort heeft bedoeld, zijn niet vele, maar ver- 

 reweg de meeste nieuwere schrijvers zijn voor- 

 beeld gevolgd. Ik noem U: Koch, Reichen- 

 each, Drejer, Fries, Lange, Ledebour, 

 Gremer en Godron, met wie wij de bedoelde 

 soorten D. longifolia L. en intermedia IIaijne 

 hebben genoemd. 



Ten andere is op goede gronden het voor- 

 komen in ons vaderland van D. longifolia L. 

 (D. Anglica Huds.) voorheen betwijfeld en 

 D. longifolia van Hall (Fl.Belg. Sept. p.266) 

 voor Synoniem gehouden met D. intermedia 

 IIaijne. Ons medelid Prof. de Vriese toonde 

 dit in onze tweede bijeenkomst aan (Verslag 

 1847). De latere vermelding dier plant in den 

 Prodromus (I p. 56) was onzeker, als eenig 

 en alleen berustend op een zeer gebrekkig 

 exemplaar in hel Herbarium van den Heer 



