i ~ 



6 



613, Kamschatka, de Bering-eilandeu en Oenalaska 

 als de plaatsen vermeldt, waar, binnen het Russische 

 grondgebied , de plant in kwestie gevonden werd. In 

 de Flora's van België (van Crépin), van Duitschland 

 (van Koch), van Denemarken en van alle noordelijker 

 en zuidelijker dan deze gelegen landen, komt Gnapha- 

 lium rnargaritaceum niet voor. 



Indien wij de hierboven genoemde feiten overwegen, 

 dan komen wij tot het besluit, dat Gnaphalium rnarga- 

 ritaceum nog geen recht heeft om als lid onzer Flora 

 te worden ingeschreven. Zij is daarvoor nog te spo- 

 radisch en te kort waargenomen. Eerst wanneer het 

 mocht blijken, dat zij jaren achtereen de wisselvallighe- 

 den van ons klimaat weerstaan kan , en zich daarbij 

 vermenigvuldigt en verspreidt, zou er reden wezen om 

 haar met Erigeron canadense, Elodea canadensis en an- 

 dere van Noord-Amerika afkomstige en bij ons inge- 

 burgerde soorten, dezelfde rechten te doen deelen, 



In Engeland moet Gn. rnargaritaceum reeds in 1580 be- 

 kend geweest zijn, daar Clusius (Hist. p. 328), die 

 haar in 1601 onder den titel van Gnaphalium ameri- 

 canum beschreef, verhaalt, dat hem de plant door een 

 Engelsch kweeker werd toegezonden, met het bericht 

 dat hij haar als van America afkomstig beschouwde. 

 Brengen wij deze mededeeling in verband met andere 

 gegevens, waaronder: dat Ge ra r de in zijn Paradisus 

 (p. 474) van het jaar 1629 de plant niet als eene En- 

 gelsche beschreef; dat de gebroeders Bauhinus altijd 

 van haar spraken als van eene gekweekte Amerikaans che 

 plant; dat Ray in zijne Synopsis van 1724 (p. 182), 

 niettegenstaande de plant te dier tijde in een weiland 

 van het graafschap Essex en ergens in het land van 



