457 



Wales voortdurend eu uit zich -zelve over eene uitere- 

 strektheid van 12 Eng. mijlen opsloeg, haar boch niet 

 van Engelschen oorsprong durfde noemen »ob hei na- 

 talis distantiam '; dat Babington (Man. '1 ■'• ed.) in 

 1847 de plant zeldzaam in Engeland noemde en even- 

 eens als waarschijnlijk van vreemden oorsprong beschreef; 

 eindelijk, dat Bentham ook niet voor Gnaphalium ame- 

 ricanum, als oorspronkelijk Engelsch gewas , in de bres 

 springt, dan kunnen wij niet anders dan aannemen . dat 

 Engeland het vaderland dier plant nooit geweckt is. 



Op het vaste land van Europa werd Gn. marg. 1 1 * - 1 

 eerst in het wild waargenomen door Hall er (Helv. n. 

 146) bij Aargauin 1766 , hoewel die kruidkundige mede- 

 deelde, dat de plant aldaar uit een tuin ontvlucht koude 

 zijn. Latere Zwitsersche Floristen vermelden haar ech- 

 ter niet meer. Allioni (Ped. I 173) vond haar op 

 den Mont-Cenis en bij Turijn, edoch, daar latere Italiaan- 

 sche floristen (Re, Bal bis, Pollini) of eenvoudig 

 All ion i's groeiplaatsen overgenomen, of deze niet een- 

 maal vermeld hebben, zoo mag daaruit wel worden afge- 

 leid, dat zij zich in het genoemde rijk niet heeft staand-- 

 gehouden. Ofschoon Mutel (Fl. Fr. II. p. 437) verze- 

 kert, dat Gn. marg. genaturaliseerd is te Nice en te Ba- 

 règes, hecht echter Alph. de Candolle (Géogr. bot. 

 p. 728) daaraan geen geloof. Wedd e 11 (Coss. et Germ. 

 El. de Paris. II, 411) noemde de plant bijna genatu- 

 raliseerd in het bosch van Compiègne. Schubler en 

 Martens (Fl. Wurt. p. 529) en Döll (Rhl. Flora) 

 ven in 1834 en 1846 als groeiplaats van On. marg. eene 

 bergachtige vochtige streek op bij Wolfegg, maar toch 



verklaarde Koch de plant in 1857 (Syn. 3 1.) 



in Duitschland niet spontaan en als nooit spontaan ge- 



