t:>9 



breedte, 30 ten noorden en 30 ten zuiden van den eve- 

 naar beslaat. Met het oog op deze omstandigheid . ver- 

 liest het verschijnsel, dat eene Peruaansche plant zich 

 bij ons op den vollen grond staande houdt, voel van 

 zijne vreemdheid. Men behoort echter altijd in hel 

 oog te houden, dat Gr. parvtflora een eenjarig gewas is; 

 een gewas dus, dat in het geheel niet van onze win- 

 ters te lijden heeft, en voor welks volledige ontwikke- 

 ling wellicht reeds eenige warme weken van onze zo- 

 mers voldoende zijn. 



De geschiedenis der verspreiding van G. parvtflora 

 in Europa vindt men in de Gcographie Botain<pi, van 

 Alph. de Candolle, deel II, p. 725. Deze kruid- 

 kundige zegt daaromtrent dat Roth (Catal. bot. 11. p. 

 114) haar in het jaar 1800 in een tuin in Duits, h- 

 land aantrof en beschreef; dat zij in 1807 reeds in de 

 omstreken van Memel en Osterode (twee zeer ver van 

 elkander gelegen punten) tamelijk verspreid was: dat 

 PI ei se her haar in zijne Flora der deutschen Ostsee- 

 Provinzen Esth-, Liv- u, Kurland , 1839, p. 27, als in 

 Lithauen en Koerland gevonden opgeeft, en dat einde- 

 lijk Zuccarini haar in 1821 rondom Erlangen aan- 

 trof (Zucc. Fl., 1821, p. 612). Later, zegt de Can- 

 dolle, vond Reichenbach haar in Saksen (Fl. Lips. 

 p. 157) en Döll (Rhein. Flora) langs de boorden van 

 den Rijn. 



Ik kan er bij voegen, dat de plant in Reichenbach.'a 

 Flora excursoria als zeer algemeen bij Berlijn , in I > ö 1 Vb 

 Flora von Baden als aan dat Hertogdom eigen , en door 

 Wirtgen (Fl. der Preuss. Rheinlander) als l.jj Dus- 

 seldorf gevonden vermeld wordt. 



In België, Frankrijk, Engeland, Spanje, Ruslanden 



37 



