98 



Nadat het bovenstaande was opgesteld, kwam mij de tweede 

 aflevering van Eouy en Foucaud 's nieuwe „Flore deFrance" 

 in handen, waarin het geslacht Iberis voorkomt. Als species 

 12 I. intermedia GiAers. (sensu amplo) worden, volgens de be- 

 schrijving en de groeiplaatsen, de vormen van Istrië en van 

 Boppard, dus de I. divaricata in K o c h 's synopsis l e editie 1838, 

 opgegeven. De plant van Rouen (of Duclair) ressorteert onder 

 subspecies I. intermedia Guers. (sensu stricto), die bovendien 

 nog twee „formes" naast (onder?) zich heeft. Het is mij niet 

 duidelijk, waarom de schrijvers niet tot hoofdvorm gekozen 

 hebben dien van Rouen, welke de oudste is, en naar welken 

 Gruersent de soort heeft benoemd en beschreven; ook is de term 

 I. intermedia Guers. (sensu amplo) eenigszins vreemd, wanneer, 

 zooals hier, daaronder I. intermedia Guers. (sensu stricto) niet 

 begrepen is. Als verdere subspecies van dezelfde soort staan 

 I. Timeroyi Jord., I. Prostii- en I. Violeti Soy- Will. opgegeven. 

 Over de eerste hebben we reeds gesproken. I. Prostii is hier- 

 heen gebracht wegens den vruchttros die een weinig verlengd 

 is (waardoor ze echter evenveel of meer van I. intermedia 

 dan van I. linifolia afwijkt) ; de bladvorm is smal lijnvormig 

 als van I. linifolia L., en ook de vrucht gelijkt op die van 

 laatstgenoemde soort (de vruchttanden zijn steeds min of meer 

 divergeerend, soms teruggebogen). Wanneer men dus niet 

 alleen op het éene der 3 hoofd-soortskenmerken let (al of niet 

 verlengd zijn van den vruchttros), maar op alle drie gezamen- 

 lijk, wat voor eene natuurlijke rangschikking noodzakelijk is, 

 dan wordt ze mijns inziens beter bij I. linifolia L. als sub- of 

 co-species geplaatst. I. Violeti heeft eveneens een wéinig-ver- 

 lengden vruchttros, en smal-lijnvormige bladen, die echter 

 korter zijn dan van I. linifolia en I. Prostii ; de vrucht lijkt 

 op die van I. Prostii, maar ook op die van I. Boppardensis. 

 De habitus wijkt zoowel van I. intermedia als van I. linifolia 

 en I. Prostii af, en is in de aanwezige exemplaren geheel zooals 

 Jordan die beschrijft ; wanneer deze vorm wegens, die ken- 

 merken niet als afzonderlijke soort mag beschouwd worden, 



