210 



Tal van zilvermeeuwen (L a r u s argentatus L.) echter 

 scheren zeer laag, onder 't uiten van diepe, klagende, breed- 

 golvende trillers, onophoudelijk dreigend, over mijn hoofd heen. 



Ieder oogenblik komt onvoorziens mijn voet te staan bij 

 een aschkleurig. zwartge vlekt jong, dat in een helmboschje 

 geheel of gedeeltelijk verscholen zit, doch zich streelen laat 

 als ware het tam gemaakt. 



Hier wordt mijn aandacht geboeid door een nest dier meeu- 

 wen, waarin een pas uitgekomene de eerste oefeningen maakt 

 in het op de been blijven ; daar weer sta ik stil en tuur op 

 een gesloten ei, waaruit duidelijk het gepiep van een nog 

 ongeborene op 't geklaag der ouden daarboven schijnt te wil- 

 len antwoorden, 



In kort. het is me aanvankelijk niet mogelijk, om mijn aan- 

 dacht onverdeeld bij de planten te bepalen en herhaaldelijk 

 merk ik, dat het noodzakelijk is, om op mijn schreden terug 

 te keeren, teneinde een afgelegd gedeelte opnieuw te door- 

 zoeken en dan zoo mogelijk vooral onder gestadige herinne- 

 ring, dat ik voor de flora en niet voor de fauna gekomen 1 en. 



Mag sedert het bezoek van H o 1 k e m a de vorm van 't 

 eiland al iets gewijzigd zijn, de omvang schijnt niet veel ver- 

 anderd te wezen. 



In een uur ongeveer loopt men langs de kortste strand! ij n 

 om 't eiland heen of volgt men de laagwaterlijn, dan zalmen 

 daartoe ongeveer het dubbele van dien tijd noodig hebben. 



In een kwartier omstreeks legt men de middellijn van het 

 vrijwel cirkelronde Rottum af. 



Aan de oost- en zuidoostzijde, waar het eiland aanwast, 

 hebben zeer dikwijls bij daartoe gunstige winden zandstuivin- 

 gen plaats, zoodat de strandweide, aan de zuidzijde van 't 

 eiland, die ten tijde van H o 1 k e m a zeeklei vertoonde, dit 

 thans niet meer doet. 



De aanslibbing op de zuidzijde heeft weinig meer te be- 

 teekenen en kleivorming komt op Rottum niet meer voor. 



De eenige klei, die men er te zien krijgt, bestaat uit brok- 



