211 



ken, welke aan de westzijde van 't eiland nu en dan van onder 

 liet duin te voorschijn spoelen. 



Daar neemt Rottum gestadig af. 



Ieder getij met westelijken storm neemt eenige stukken van 

 't eiland weg. Het verlies op die wijze geleden kan in één 

 winter 50 a 60 M. breedte over de geheele westzijde beloopen. 



De plaats, waar de woning stond in welke H o 1 k e m a 

 vertoefd heeft, bestaat dan ook niet meer ; ze is geheel dooi- 

 de zee wesforeslaoren. 



De lager en wat meer landwaarts (oostelijk) in gelegen tuin 

 van die dagen maakt nu een deel uit van het strand. Een 

 stuk of zeven overgebleven doode vruchtboomen worden er met 

 iederen hoogen vloed door het zeewater omspoeld. 



Deze gestorven exemplaren zijn de eenige hoornen, die thans 

 op dit eiland in den grond geworteld staan. 



De nieuwe woning, in 1887 zoo ver mogelijk naar de oos- 

 telijke zijde toe gebouwd, heeft, evenals het zooeven genoemde 

 gebouw had, een tuin. Ook hierin werden enkele hoornen ge- 

 plant, doch voor een paar jaar heeft een buitengewoon hooge 

 vloed, die het gansche eiland, met uitzondering van de woning 

 en een klein stukske grond er om heen, onder 't zilte water 

 zette, ook deze gedood. Ik vond niets clan eenige rampzalige 

 struikjes van een uitgeloopen k e r s, van een acrcia, van 

 een wilg en van een populier over. 



Vier invloeden zijn er, die op den plantengroei van dit 

 kleine eiland (omstreeks 170 H. A.) hun kracht bijzonder sterk 

 doen gevoelen. 



Ie. Het afbrokkelen van het oudste, westelijk, deel, waar- 

 door menige plant in zee verdwijnt. 



2e. Het af en toe voor een grooter of kleiner deel onder 

 't zeewater stroomen, waardoor ongetwijfeld menige overblij- 

 vende plant bezwijken zal, terwijl sommige zaden hoogstwaar- 

 schijnlijk daarbij hun kiemveimiogen verliezen zullen. 



3e. Het van 't strand aanstuivende zand, dat hier en daar 

 de flora onder een verstikkende laag volkomen beerraaft. Vooral 



