IV 



waar hij zijne microscopische studiën voortzette. Waar- 

 schijnlijk zou Suringar zijn leven lang leeraar gebleven 

 zijn, wanneer niet een toevallige omstandigheid oorzaak 

 was dat hij zijn kennis in wijderen kring zou kunnen 

 verbreiden. 



In 1857 vertrok Prof. de V r i e s e naar Indië ; Suringar 

 werd als zijn plaatsvervanger aangewezen en als directeur 

 van den Hortus aangesteld. Als buitengewoon hoogleeraar 

 was hem de eervolle taak opgelegd reeds op 25 jarigen 

 leeftijd de botanie te doceeren aan de Leidsche Universiteit. 

 Vele zijner eerste leerlingen waren zijne tijdgenoten: dit 

 hinderde echter niet, want hij wist zich door zijne capa- 

 citeiten te handhaven op dit hoogste maatschappelijke 

 standpunt en gaarne erkenden zijne vroegere medestu- 

 denten zijne meerderheid. Na den dood van de Vriese 

 werd hij tot gewoon Hoogleeraar bevorderd, welke betrek- 

 king hij tot aan zijn dood naar zijne beste krachten ver- 

 vuld heeft. 



Ziehier in korte trekken Suringar's levensloop. 



Eeeds vroeger was hij in kennis gekomen met enkele 

 Nederlandsche botanici, waaronder ik voornamelijk Molken- 

 boer vermeld. Tot Suringar's aangenaamste herinnerin- 

 gen behoorden de gezellige avonduren bij dezen bescheiden 

 geleerde doorgebracht. Molkenboe r was toen nog onge- 

 huwd; een poes en een zingende theeketel verlevendigden 

 die avonden, waarin Molkenboer zijn jeugdige vrienden 

 inwijdde in de geheimen der botanie, in het bizonder der 

 cryptogamen. Is het te verwonderen dat Suringar zich 



