VII 



weer te ontmoeten. Nimmer was hij „de professor," zoo- 

 min als hij dit in het dagelijksche leven was, zoo weinig 

 gevoelde hij zich verheven boven ons allen, die verzameling 

 van personen, die met hem allen naar één doel streefden, 

 het onderzoek van de Nederlandsche Flora. Te midden 

 van ons was hij jong, gevoelde hij zich op zijn gemak en 

 was vroolijk met ons. Weder is er eene van de oude 

 garde weggegaan, een trouw comparant van onze bijeen- 

 komsten, een algemeen bemind en gewaardeerd lid, een 

 hartelijk vriend van ons allen. Waarom moest hij ons 

 verlaten? Waarom juist hij, van wien ieder dacht dat 

 zijn leven gelukkig was, dat hij alles bezat wat zijn hart 

 kon begeeren? En toch was dit niet zoo. Voor de wereld 

 was het al geluk wat hem omgaf, doch in zijne ziel werd 

 het duister. Waarom moest hij, wiens oordeel voor ieder 

 ander zoo zacht, zoo toegeefelijk was, over zich zelf zulk 

 een hard oordeel vellen? 



Ja, wij wisten het dat hy steeds naar strenge principes 

 handelde ; dat hij nooit iets deed wat niet terdege overdacht 

 was. Zijn geheele werken was daarvoor een bewijs. Su- 

 ringar is nooit meegesleept door de zenuwachtige haast, 

 die zich tegenwoordig in de wereld zoozeer openbaart. 

 Wat hij deed was naar zijne meening goed; wanneer hij 

 op wetenschappelijk gebied iets praesteerde, dan kon men 

 er van verzekerd zijn, dat het af was, dat het onderwerp 

 van alle zijden bekeken was. Zijn wetenschappelijke loop- 

 baan is glansvol begonnen en glansrijk heeft hij zich op het 

 eenmaal ingenomen standpunt gehandhaafd. Maar ook 



