VIII 



miskenning is zijn deel geweest; miskenning somtijds van 

 eene zijde, waarvan men dit het minst zou verwacht 

 hebben. Juist bjj de feestelijke herdenking van zijn 40 jarige 

 ambtsvervulling drong iets van het venijn binnen dat- 

 hem het leven vergiftigd heeft. Wie kan in eens anders 

 ziel lezen? Ach, wij, zijne naaste bloedverwanten en wie 

 dagelijks met hem omgingen, wij wisten wel dat hij 

 den laatsten tijd krank was, wij wisten dat hij zich zelf 

 kwelde met allerlei gedachten, die zijn overigens nog zoo 

 helderen geest benevelden, doch weinig konden wij ver- 

 moeden dat het in zijn binnenste zoo duister was. Wij 

 hoopten dat de reis, die hij weldra zou ondernemen, hem 

 goed zou doen, dat hij weder gezond van lichaam en geest 

 zou terugkeeren, om binnen kort als van ouds onze ver- 

 gadering te presideeren. Het heeft niet zoo mogen zijn! 

 Zijn blik richtte zich verder, hij is voor goed van ons 

 weggegaan. 



En telkens weder vragen wij ons af, waarom? Wendde 

 zich niet alles ten zijnen gunste? Ieder zou het gezegd 

 hebben. Ook zijn laatste groote werk, zijne monographie 

 der Melocacti was gereed. Hoe dikwijls had hij mij niet 

 zijn twijfel geopenbaard, of hij het misschien wel ooit ge- 

 reed zou zien. De eerste aflevering was verschenen en 

 daarmede zelfs de erkenning in het buitenland dat het 

 een goed werk was. Zijn tegenstanders waren bekeerd. 

 Kon hij dan de tegenwerking van sommige personen niet 

 van zich afzetten? Waarom gevoelde hij zich bezwaard 

 zoovele dingen nog onafgedaan te hebben, waar nog een 



