IX 



lang leven hem ruimschoots gelegenheid kon geven, rustig 

 voort te werken? En nog zoovele vragen kunnen wij ons 

 stellen, doch het antwoord moeten wy schuldig blijven. 



Zijne ziekte was ongeneeslijk en sloopte hem ook licha- 

 melijk. Nog maakte hjj met zijne leerlingen excursies, 

 maar het was de oude niet meer. Vermoeid sleepte hij 

 zich voort, telkens rustend waar de gelegenheid zich voor- 

 deed; stil en in zich zelf gekeerd, kwam slechts nu en 

 dan nog eens een vonkje van het vroegere vuur boven. 



De studenten kenden hem niet meer. 



Zijn schoone buitenplaats, waarvoor hij vroeger steeds 

 in opgetogenheid leefde, liet hem de laatste tijden koud. 



Kwam ik vroeger 's avonds op Rhijngeest, dan moest ik 

 dikwijls in het halfduister zijn kweekerij van inlandsche 

 planten gaan zien: telkens weer, wel tienmaal achtereen, 

 vertelde hij van zijn Batrachiums, want wanneer hy 

 eenmaal met een onderwerp bezig was, dan vervulde hem 

 dat ook geheel. Doch de revisie der Batrachiums is niet 

 voleindigd; de planten voor het jaarverslag heeft hij wel 

 gezien, doch hij durfde er niet meer aan beginnen. 



Zoo eindigde zijn leven, aldus ging die bron van kennis 

 verloren, waaruit nog zoo velen langen tijd hadden kun- 

 nen putten. 



Den 16 Juli bescheen de zon het aardrijk met bizonde- 

 ren glans. Heerlijk fonkelden de bloemen op Rhijngeest, 

 wiens eigenaar wij grafwaarts brachten. Is er grooter 

 tegenstelling mogelijk? In deze aarde, waarop zooveel 



