droevigs voorvalt, doch die toch ook zoo schoon kan zijn, 

 daalde het anders nog zoo krachtige lichaam neder. 



Een vermoeid strijder rust daar, die in den strijd ten 

 onder is gegaan en wildgroeiende planten zullen voortaan 

 zijn graf bedekken, diezelfde planten die hij eens zoo 

 hef had. 



Diep betreurd door zijne familie, die hem nog zoo gaarne 

 langeren tijd in hun midden hadden willen behouden, die 

 alles zouden gegeven hebben om zijn lijden te verzachten, 

 laat hij ook vele vrienden achter. 



De Nederlandsche Botanische Vereeniging betreurt in 

 hem niet alleen haren Voorzitter, maar ook een ijverig 

 lid, een hartelijk vriend. 



Zijn aandenken zal bij ons lang in aangename herinnering 

 blijven. 



En wanneer de Vereeniging niet op officieele wyze aan 

 zijne groeve vertegenwoordigd was, zoo geloof ik toch dat 

 wij allen hem in gedachte naar zijne laatste rustplaats 

 vergezeld hebben met den wensch dat hij de rust moge 

 gevonden hebben, die hem in zijn laatste levensdagen op 

 aarde niet meer beschoren was. 



Moge het aldus zijn. 



Leiden, IS Juli 1898. VUYCK. 



