24 



geeft de wijze, waarop de bladrand getand is, het voor- 

 naamste verschil aan, terwijl de derde sectie zich hiervan 

 direct afscheidt door den smallen tand van de bovenlip der 

 kroon en de daarmee gepaard gaande geringe inkerving, die 

 boven dien tand wordt waargenomen. De eerste sectie is bij 

 ons vertegenwoordigd door Rhinanthus Alectorolo- 

 p h u s PolUch, de tweede door Rh. m a i o r Ehrhardt, de derde 

 door R h. m i n o r Ehrhardt, met hare verscheidenheid f a 1 1 a x. 

 Mogelijk komen van de tweede sectie in ons land ook voor 

 Rh. maior/^. angustifolius Koch (=Alectorolophus 

 montanus Stern.) en Rh. angustifolius Gmel. (= 

 Alectorolophus angustifolius Stern.) 



Of er tusschen de exemplaren van Rh. m a i o r op voch- 

 tige grasgronden voorkomende en de op zandig bouwland 

 gezamelde kenmerkend onderscheid bestaat, heb ik nog niet 

 waargenomen. 



De exemplaren door mij, in navolging van den Prodromus, 

 als Rh. minor var. f a 1 1 a x vermeld, vertoonden geheel 

 den habitus van Rh. minor. De kleur der kroontanden is 

 ook niet die van Rh. m a i o r ; het vuil-blauwe dezer tanden 

 bij den vorm f a 1 1 a x is in 't oog loopend verschillend van 

 het paars der tanden bij Rh. m a i o r. Alleen het dikwijls 

 gestreept zijn van den stengel wijst op deze laatste soort. 

 Ik betwijfel daarom of deze exemplaren beschouwd moeten 

 worden als een basterd tusschen R h. m a i o r en Rh. minor, 

 en houd ze voor een vorm van Rh. minor. In deze mee- 

 ning word ik versterkt door eene mededeeling bij v. S t e r- 

 n e c k, betreffende de var. vittulatus G-remli ^) van 

 Rh. minor. 



„Bij Alectorolophus minor — zegt de schrijver — 

 komt dikwijls een aanmerkelijk verschil in de grootte der 

 bloemkronen voor. Bij de betrekkelijk kleine kronen is de 



1) Var. vittulatus G r e ra 1 i, Excurs. Fl. d. Schweiz IV 

 p. 320 (1881) = A. fallax der meisten Autoren, non W 1 m m e r. 



