59 



den zooals b.v. de moeras-planten, de Xerophyten, de bosch- 

 planten en vele andere groepen. 



Deze alle zijn niet in staat onder minder abnormale 

 omstandigheden de concurrentie met de cultuur-minnende 

 soorten vol te houden en zij verdwijnen dientengevolge te 

 eerder, naarmate zij meer gespecialiseerd zijn. 



Dat is eene zeer te betreuren omstandigheid, daar juist die 

 meer gespecialiseerde planten uit den aard der zaak voor de 

 verdere ontwikkeling onzer wetenschap bijzondere waarde 

 zullen hebben. 



Zoolang een land nog betrekkelijk weinig gecultiveerd is, 

 is de verarming der flora van weinig belang te achten, daar, 

 ook al worden eenige terreinen door de cultuur in beslag 

 genomen er nog genoeg dergelijke overblijven. 



Al spoedig echter bij voortgezette uitbreiding der cultuur, 

 zullen eenige terreinsoorten zeldzaam worden, zoodat dan 

 voor die planten welke daar alleen hunne levensvoorwaarden 

 vervuld vinden het gevaar van vernietiging dreigend begint 

 te worden. 



Ik zou dit stadium het reUktenstadium v^illen noemen 

 en het karakteriseeren door te zeggen dat eene soort in het 

 reliktenstadium is gekomen, wanneer de voor haar bestaan 

 noodzakelijke terreinen zoodanig beperkt zijn, dat iedere 

 verdere vermindering daarvan de soort met vernietiging 

 bedreigt. 



Het spreekt van zelf, dat het begrip reliktenstadium zeer 

 subjectief is, maar wanneer men bedenkt, dat ook zonder 

 het ingrijpen van den mensch sommige soorten verdwijnen, 

 dan is het van een standpunt van bescherming der flora 

 veilig om aan te nemen dat het reliktenstadium reeds vrij 

 spoedig intreedt. 



Dat is te meer klemmend omdat de waarde eener soort 

 als studie-object mede afhangt van het aantal exemplaren 

 dat er van voorkomt. 



Waar men echter ook het begin van het reliktenstadium 



