61 



d.w.z. in lage moerassige veenachtige terreinen, al dan niet 

 met bosch bedekt. 



Daar groeiden zoowel de planten die hier nabij de grens 

 van het verspreidingsgebied kwamen als die, welke juist voor 

 het gebied karakteristiek waren. 



Bij de ontginning van den vaderlandschen bodem was 

 echter drooglegging een eerste vereischte. . 



Vandaar dan ook dat reeds vroegtijdig eene belangrijke 

 flora- verarming in individuen-aantal moet hebben plaats gehad 

 en deze voerde natuurlijk tot soortverarming zoodra de laatste 

 toevluchtsoorden dezer soorten voor drooglegging en cultuur 

 in aanmerking kwamen. 



Die toevluchtsoorden waren ongetwijfeld onze venen en 

 plassen, de overblijfselen van vroeger bestaan hebbende veel 

 uitgestrektere. 



Met de veenontginning brak de laatste periode der verar- 

 ming aan, die vooral betrekking heeft gehad op de planten 

 van het hoogveen, omdat deze formatie als geschapen is tot 

 eene plotselinge vernietiging der flora. 



Een enkel kanaal door een groot hoogveengebied is in staat 

 den vochtigheidstoestand daarvan enorm te wijzigen en waar 

 op het hoogveen uitsluitend zeer gespecialiseerde vormen groei- 

 den, daar is het niet te verwonderen dat deze snel verdwenen. 



Van de oorspronkelijke flora onzer hooge venen weten wij 

 niets — zij is reeds voor ettelijke generatie's voor goed ver- 

 dwenen. Ongetwijfeld echter was zij, te oordeelen naar ana- 

 loge vormingen in andere landen, vrij weelderig, zoo ook al 

 niet zeer rijk aan soorten. 



Thans bieden de drooggelegde nog onafgegraven hoogevenen 

 een beeld aan der meest troostelooze kaalheid en armoede. 



Men kan in deze gebieden uren ver wandelen zonder meer 

 dan een viertal plantensoorten waar te nemen en daaronder 

 zijn dan nog ongetwijfeld twee cultuur-minnende, door den 

 merisch op de wegen ingevoerde soorten n.1. Poa annua 

 en Plantago major, die voorlief nemen met het beetje goede 



