62 



aarde dat door paarden en voetgangers wordt aangebracht. 



De flora van het eigenlijke hoogveen, afgezien van de 

 wegen, bestaat uit heide en een enkele Juncas-soort. Met 

 die hoogevenen weten wij dat voor onze flora zijn ver- 

 dwenen : Cornus suecica en Saxifraga Hirculus, beide soorten 

 die hier haar verbreidingsgrens bereikten. 



In het reliktenstadium kwamen door dat droogleggen der 

 hooge venen: Vaccinium uliginosum, eene soort die nog 

 sporadisch op enkele dammen van hoogveen voorkomt en 

 dus ook op uitsterven staat en een aantal andere soorten die 

 nog hier en daar op resten van hoogveen worden aangetroffen. 



Bij het hoogveen gaf wel oorspronkelijk de waarde van 

 de turf aanleiding tot de drooglegging, bij de lage venen 

 en moerassige plekken was dat slechts ten deele het geval, 

 omdat dikwerf de turfwaarde niet voldoende was. 



Hier treedt echter meer en meer een andere factor op 

 den voorgrond en wel dat de laaggelegen stukken grond, 

 wanneer afwatering mogelijk is, groote voordeelen aanbieden 

 voor het in cultuur brengen. 



Dientengevolge begint dikwerf de ontginning juist met 

 zulke veenachtige drasse plekken. 



Waren deze evenals het hoogveen door enkele kanalen 

 droog te leggen geweest, voorzeker zoude ook de hier te 

 huis behoorende flora reeds voor het grootste gedeelte 

 verdwenen zijn. Dat is nu echter niet het geval, vooral 

 ook omdat zulke veenplekken dikwijls van zeer kleine 

 uitgestrektheid zijn en over een groot gebied verspreid 

 liggen. 



Van de flora dier gebieden kunnen wij ons dan ook nog 

 een vrij volledig beeld verschaffen en wij weten, dat deze 

 flora relatief zeer rijk is, vooral wanneer men daarbij rekent 

 die soorten, die aan de randen der veenachtige plekken groeien. 

 Wij nemen daarbij waar, dat de flora's van verschillende 

 zulke veenstreken dikwijls groote verschillen onderling ver- 

 toonen, wat geene verwondering kan wekken, wanneer men 



