98 



Zij zouden door dit groeien in diep water al zeer lastig 

 te vinden zijn, wanneer zij niet de eigenaardigheid hadden 

 de buitenste bladen van de r o s e t voortdurend af te stooten, 

 die dan in groote menigte op het water drijven en aan de 

 randen der door Isoëtes bewoonde plassen dikke en uit- 

 gestrekte banken vormen. 



Deze bladeren zijn nu gemakkelijk te herkennen, doordien 

 zij aan den voet het sporangium dragen met de vrij groote 

 makro- of de kleine microsporen. 



In verreweg de meeste drijvende bladen zijn deze sporen 

 echter reeds uitgevallen, maar zijn ook dan gemakkelijk te 

 herkennen aan de dwarsdoorsnede met de 4 karakteristieke 

 luchtholten, die van elkaar gescheiden zijn door meer cellen 

 dikke tusschenschotten. 



Uit wat ik mededeelde blijkt wel reeds, dat de plant daar, 

 waar zij gevonden werd, in groote hoeveelheden moet voor- 

 komen. Inderdaad vormt zij zoowel in Friesland als bij 

 Weert geheele velden op den bodem der plassen. 



Terwijl I. lacustre op harden zandbodem groeit en 

 stevig vastgeworteld is, groeit I. echinosporum ook wel op 

 zandbodem, maar wortelt in eene laag zwart zeer dunvloei' 

 baar slik, zoodat zij dikwijls geheel losraakt. 



In Suringar's Zakflora werd I. lacustre met twijfel 

 als inlandsch vermeld. Vermoedelijk berust deze opgave op 

 twee kleine plantjes uit het Uddelermeer, die in het Ver- 

 eenigingsherbarium als I. lacustre geëtiketteerd waren. 

 Een onderzoek van de bladdoorsnede leerde mij, dat deze 

 plantjes tot Alisma natans of A. ranunculoides be- 

 hoorden, welke beide soorten als zij alleen waterbladen 

 hebben sprekend op kleine Isoëtes-plantjes gelijken. 



Ik kom nu tot de bespreking eener groep van inzendingen, 

 die altijd veel zorgen baart, nl. de ad ventiefp lanten. 

 Ongetwijfeld zijn er ad vent ief pi anten, die voor de 



