20 



's avonds, dat van de andere 's morgens, na zich van te 

 voren overtuigd te hebben dat in normale voorwaarden de 

 hoeveelheid eitvsrit in de tot een blad behoorende helften prak- 

 tisch niet noemensv^aardig, hoogstens een paar procent 

 verschilden. Bij de vermelde proeven bleek nu de totale 

 hoeveelheid eiwit af te nemen ; in een geval was de absolute 

 afname 8. m.g. d. i. ongeveer 5% van het totaal gewicht; 

 in andere gevallen was het minder; de verandering is dus 

 gering. De andere verbindingen als amido- en ammonia-stikstof 

 bleven meestal vrij gelijk; doch soms viel een toename waar 

 te nemen bijv. in het geval dat eiwit vrij aanzienlijk was 

 afgenomen. Salpeter was niet aan te toonen. Spr. heeft nu 

 verder gewerkt met afgesneden bladeren. Veelal kon hij 

 een vermindering van het eiwit constateeren bij eene toename 

 van de andere stikstof- verbindingen. Als slotsom meent hij 

 dat geen sterk transport voorkomt, want de afname van het 

 eiwit kan verklaard worden uit eene zwakkere eiwitvorming 

 tegenover eene sterkere eiwitsplitsing. 



De Heer Went vraagt hoe bij langer verblijf in het donker 

 de resultaten zijn, waarop Spr. antwoordt dat hij dit niet 

 bij Helianthus heeft nagegaan, doch bij Thea is er dan een 

 sterkere vermindering. 



De Heer V u y c k bespreekt in het kort den bloei van 

 Cussonia calophylla Miq., een plant door Miquel naar een 

 niet bloeiend exemplaar uit den Rotterdamschen Hortus be- 

 schreven, dat later door aankoop in den Leidschen Acade- 

 mietuin is terecht gekomen. 



In 1893 en 94 bloeide de plant echter en toen bleek het 

 dat M i q u e 1 s plant identiek was met Cussonia spicata 

 van Thunberg. Na dien tijd heeft de plant niet meer 

 gebloeid, doch de inmiddels gerijpte vruchten werden zoowel 

 te Leiden als te Buitenzorg met gunstig resultaat uitge- 

 zaaid, zoodat men thans over jonge planten kan be- 

 schikken. 



Een nauwkeuriger beschrijving is in het Recueil gegeven. 



