43 



Vrouwelijke bloemen zijn veel zeldzamer; men heeft ze 

 'teerst waargenomen bij Pimpinella magnaen P.saxifraga 

 in Zuid-Tirol in 1883. Kort daarna, in 1885 beschreef 

 Beyerinck ^) vrouwelijke bloemen en vrouwelijke exem- 

 plaren van Daucus Garota en later vond Warnstorf 

 ook vrouwelijke vormen van Heradeum Sphondylmm in 

 de omstreken van Neu-Ruppin. 



Opmerkelijk is het dat die vrouwelijke planten zich — 

 althans bij Pimpinella en Daucus, bij welke zij het beste 

 bekend zijn — onder twee verschillende vormen voordoen. 

 De eerste zou men bij oppervlakkige waarneming houden 

 voor eene in alle schermen volkomen tweeslachtige plant, 

 maar daar de meeldraden gesloten blijven of ook wel in 

 bloembladen veranderd zijn is zij uitsluitend vrouwelijk. 



De tweede vorm doet in alle opzichten denken aan een 

 andro-monoecische plant, samengesteld uit tweeslachtige en 

 mannelijke bloemen, maar daar ook hier de meeldraden het 

 vermogen verloren hebben om stuifmeel voort te brengen, 

 althans om 't stuifmeel uit de helmknoppen vrij te maken 

 zijn de bloemen, die zich als tweeslachtige voordoen in wer- 

 kelijkheid vrouwelijk en de andere ongeslacht] ijk. 



Dergelijke planten, met vrouwelijke en ongeslachtlijke 

 bloemen zijn — voor zoover ik weet — nog in geen enkele 

 andere familie aangetroffen. 



Door K i r c h n e r wordt deze tweede vorm gyno-monoe- 

 cisch genoemd, doch het is duidelijk, dat deze planten met 

 gyno-monoecische niet op eene lijn te stellen zijn. Ze too- 

 nen duidelijk dat zij niet zijn ontstaan als andere gyno-mo- 

 noecische planten uit hermaphrodieten door het optreden 

 van vrouwelijke bloemen tusschen de tweeslachtige, maar 

 dat zij hun oorsprong hebben genomen uit de bij de Um- 

 belliferen zoo algemeen voorkomende andro-monoecische plan- 



1) Beyerinck, G3'nodioecie bei Daucus Carota L. Nederlandsch 

 Kruidkundig Archief. Tweede serie 4e Deel 1885. p. 345. 



