65 



Het laat zich denken, dat er rassen bestaan, bij welke 

 de beide antagonistische kenmerken nagenoeg denzelfden 

 graad van erflijkheid bezitten, waarbij het dan vaak onder 

 gunstige omstandigheden moeilijk is om uit te maken of 

 het soortskenmerk dan wel de anomalie, sterker op den 

 voorgrond treedt en waarbij somtijds zelfs, wanneer de 

 levensomstandigheden zeer gunstig zijn, de anomalie de 

 overhand verkrijgt. In zulk een ras zijn dan zoowel het 

 soortskenmerk als de anomalie als semi-ac^ie/' te beschouwen. 

 Of er werkelijk zulke rassen bestaan is bij het statistisch 

 onderzoek der anomaliën nog niet gebleken. 



Maar nu laat het zich ook nog verder denken, dat er 

 tusschen deze laatste rassen, die d e V r i e s middenrassen heeft 

 genoemd en de constante variëteiten, bij welke het soorts- 

 kenmerk latent en de anomalie actief optreedt, nog andere 

 bestaan, waar de normale eigenschap zich in verschillende 

 mate als semi-latent voordoet. 



De Vries houdt zulke gevallen voor mogelijk, doch zijn ze 

 tot nog toe niet opgemerkt geworden '). Nu is bij mij de 

 vraag gerezen of wij bij de andro-monoecische Umbelliferen 

 niet te doen hebben met zulke rassen, waarbij het soortsken- 

 merk semi-latent geworden is ? 2) 



Gaan wij bij onze beschouwingen uit van een van die 

 Umbelliferen waarvan naast andro-monoecische ook herma- 

 phrodiete en mannelijke vormen bekend zijn bijv. Heracleum 

 Sphondylium. 



Zooals hierboven reeds gezegd is doet Heracleum Sphon- 

 dylium zich over een groot deel van Midden-Europa voor 



1) De Vries, Miitationstheorie, 1, pag. 424. 



2) In mijn artikel over cleistogame planten heb ik reeds met een 

 enkel woord de vraag gesteld of niet Ruellia tuberosa, Impatiens noli 

 tangere, Impatiens fulva, Amphicarpaea monoica, Viola spec. div. in 

 dezen toestand verkeerden. 



Nederl. Kruidk. Archief. 1906. 5 



