106 



(Men zie voorts het opstel over dit onderwerp in Recueil 

 1906, p. 235). 



De Heer Baart de la Faille behandelt alsnu de 

 turgor bij schimmelsporen. S p r. heeft bezwaar tegen 

 P a n t a n e 1 1 i's meening, die als turgor beschouwt de osmo- 

 tische kracht tegen den niet uitgerekten wand: hij zelf wil 

 de kracht door den uitgerekten wand uitgeoefend in even- 

 wicht met den osmotischen druk zoo noemen. Om den 

 turgor te meten, vergelijkt hij, in oplossingen, de afmetin- 

 gen der sporen met de ^afmetingen van in loodioodkalium 

 gedoode cellen. Als proefobject werd Miicor racemosus ge- 

 nomen. De sporen werden op voorwerpglazen gebracht, 

 ingedroogd, daarna een oplossingsdroppel aangebracht en dan 

 onderzocht onder dekglas, waarvan de randen met vaseline 

 waren ingesmeerd. 



De oplossingen waren KNO3 en rietsuiker. Tot in 2.5 

 normaal rietsuiker ontstond geen plasmolyse, evenmin in 

 geconcentreerd KNO3. 11 Normaal ammoniumnitraat gaf 

 evenmin plasmolyse. De gebruikte sporen waren echter 

 jonge sporen, oude sporen daarentegen vertoonden in deze 

 oplossingen gedeeltelijk plasmolyse ; in 2]4 normaal rietsui- 

 ker zoowat de helft der sporen. Ook in glucose verkreeg 

 hij dergelijke resultaten. In minerale zouten vond geen 

 plasmolyse plaats, zelfs niet in 11 normaal ammoniumni- 

 traat. Volgens S p r. is het waarschijnlijk dat die stoffen 

 gewoon indringen, waarom schimmels dan ook in zoo sterk 

 geconcentreerde zoutoplossingen kunnen leven. Suikers 

 zouden dan slecht moeten worden doorgelaten. 



Raciborski zag dergelijke verschijnselen, maar meent 

 dat er geen zouten binnen de cel aanwezig zijn, omdat zij 

 niet door alcohol worden neergeslagen binnen de cel. S p r. 

 neemt echter aan dat de zouten naar buiten hadden kunnen 

 diffundeeren. 



Voorts worden de vragen besproken aangaande de door- 

 dringbaarheid van eenige andere stoffen en in hoever de 



