57 



1. Asperiila glauca Bess. Op een hooggelegen weiland 

 tegenover de Roode Haan aan de Maas bij Maastricht in 

 enkele exemplaren gevonden op 1 Juni 1906 door de HH. 

 Goethart en des Tombe. 



Ziehier de beschrij ving, die ik overnam uit Koe h's Synopsis : 

 „Stengelbasis vertakt, kort geleed; stengel bijna rolrond, 

 „kaal of onderaan behaard; bladkransen meestal 8- (zeld- 

 „zamer 10-)tallig; bladeren stijf, lijnvormig, stekelpuntig, 

 „blauwgroen; bloeiwijze meestal duidelijk dichasiaal ver- 

 „takt, slechts onder aan den stengel staan soms steriele 

 „loten tegenover inflorescentietakken ; bloemkroon 4-tallig, 

 „klokvormig, met een zwak komvormige zoom die langer 

 „is dan de buis, wit; vrucht kaal; bloeitijd Mei tot Juli; 

 „hoogte 0,3-1 M. 



Synoniemen: Galium glauciimL. Spec. Ed. 2, p. 156; 

 G. campanulatum Villars Delph. 2. 326; G.montanum 

 Poll. palat. I p, 154; Asperula strictissima Schur. 

 Enum. Transs. p. 277; A. galioides Auct. (non Bieb. 

 fl. taur. cauc. 1. p. 101). 



Icones: Schlecht. Hall. Flora v. Deutschl. t. 2875. 



Voorkomen: Op zonnige heuvels en rotshellingen, 



vooral op kalk en gips. Bereikt in Midden Duitsch- 



land de noordgrens der verbreiding. Langs de rivieren 



dringt zij het verst naar het Noorden door, zoo 



bijv. in het dal van de Maas tot Huy, terwijl zij 



ook te Leuven gevonden werd. Somtijds met zaden 



ingevoerd en dan hoogst onbestendig. 



De plant doet op den eersten blik het meest denken aan 



een stijf opgerichte, fijnbladige vorm van Galium MoUugo, 



maar vertoont bij nader beschouwing onmiddellijk de Aspe- 



rula-ken merken, zoodat vergissingen uitgesloten zijn. 



Of onze groeiplaats te beschouwen is als een laatste voor- 

 post in het dal van de Maas, dan wel of wij hier te doen 

 hebben met toevallig ingevoerde exemplaren, zal door ver- 

 dere waarnemingen uitgemaakt moeten worden. 



