DE CALCULO ECLII'SUM BBS9GLIAN0 ( OMMLCNT ATIO. 205 



§ 31. Qiium in solis eclipsibus quantitas t semper sit parva, pro a?quationc 



G 1 = sin H % — 2 sin * sin «' cos 3 + sin rt" 3 , 



in antecedent §. obvia, poni ctiam potest: 



G a = sin * a — 2 sin n sin .V + sin*'*, 

 id est 



G = sin ix — sin *'.... (1G. a.) 



Porro pro (10.) poni ctiam potest 



a (a — ^) sin n 



lgitur 



seu tantum 



sin .1 — sin rt 



sin rt — sin n 



a = ^_sin J1 (o _^ (16 b) 



sin ,-t 



Deniquc pro (14. a.) hoc solum poni potest: 



id est 



seu tantum 



d _ D s\n n — & sin rt ' _ D (sin rt — sin *') — (* — />) sin «' 

 sin « — sin*' mm* — sin n 



f /=Z>— . 8in * _ (S — D) 

 sin rt — sin rt' 



d = D- S -^(5-V) ....(16. c.) 



cm ^ x ' 



TARS SECUNDA. 

 De usu sequationum r.rprrssionnnujur, a Bcssclio inventarum. 



Quum Rcsselius, quemadmodum sub finem introductionis atque § 7. commemoratura a 

 nobis est, fere nihil monuerit, quomodo formulis inventis (P. I.) in calculo numcrico uti 

 possis; tentabimus, secundum formulas partis prima? doccre, qua ratione ex observatis 

 occultationibus et solis eclipsibus differentia; longitudinum numericc derivari possint. 



SECTIO PRIMA. 



Quomodo ex obtervatafixx occullalionc longitudincs geographies- tint deducenda 



§ 1. Brssclius in soptima rt octava dissertations sectionc nia numericarum definitio- 

 iimn genera esse monuit, eorumqun lineamenta descripsit. Quorum quidem generum 

 primum ceteris duobus omni ex parte pweferendom esse contendenti, omnibus tribus ex* 

 anrinatis, jure meritoque assentiOr, quare Don nisi in illo primo genera describendo 

 acquiescemus. 



VOL. X. 13 



