— 38 — 
/ 
werden, zou al dadelijk de rijkdom aan water op het geheele eildd 
verminderen. Waar dit gras eenmaal meester is, ontstaat niet lig- 
telijk op nieuw een natuurlijke boschgrond, want de aangebragte 
zaden vinden op die digte zoden moeijelijk eene geschikte plaaats 
tot kieming. Nogthans ziet men somtijds dat RAodomyrtus tomen- 
tosa *), Melastomaceën en Viter trifolia er hunne struiken ont- 
wikkelen en onder begunstigende omstandigheden den Alanggroei 
beperken en eindelijk verstikken) en langs dien weg wordt de 
grondslag tot eene nieuwe woudvorming verkregen. Overigens vindt 
men op de uitgestrekte Alamg-velden eenige andere kruidachtige 
planten, bijv. Büchnera, Torenia, Leguminosen, kleine heesters van 
Myristiea. Wordt het Alangveld afgebrand, kan het tot een rijst- 
veld worden herschapen; maar het rust op geene dikke humuslaag. 
Wat de uitgebreidheid der Alangvelden over geheel Sumatra be- 
treft, is dié zelfs bij benadering niet te bepalen. Een omstreekschen 
maatstaf alleen geven de opgaven, door súneuuun omtrent die der 
Bataklanden medegedeeld, die echter ook niet anders dan bij op- 
pervlakkige schatting kunnen zijn zamengesteld. Bij de aanwending 
echter vân dien maatstaf moet niet worden voorbijgezien dat de 
Alang-ontwikkeling in het noordelijk gedeelte des eilands grooter 
is dan in het zuidelijke, en zich ook minder over de alluviale 
vlakten uitstrekt. - | De 
_ Vergelijkt men de vegetatie van Sumatra naar de verschillende 
geographische breedte, dan ontwaart men een grooter verschil 
dan met het oog op de gelijkvormige temperatuur en het niet aan-. 
zienlijk verschil van den bodemvorm te verwachten was, eene om- 
standigheid die zich ook bij de vergelijking ‘der Flora van West- 
en‘van Oost-Java doet kennen. Rigenaardig vooral is de Flora 
van Noord-Sumatra, voor zoo verre wij daarvan eenig berigt bezit- 
ten; het land van Atjih toch is ook in dit opzigt eene terra inco- 
guita. — Op de gebergten en de hoogvlakten die tot dus verre be- 
zocht werden, treden vormen op die in de zuidelijke gewesten geheel 
ontbreken en van niet geringen invloed zijn op de Physiognomie 
van het land. Uit een zuiver planten-geographisch oogpunt staaf 
hierbij Pinus Merkusii op den voorgrond, die hier de wet van hef 
dk Dt 
*) Het Psidium sumatranum van JUNGEUAN’s „Battalaender.” 
3 
F.LSL 
