man EE an 
wit dien hoofde voor de pepertuinen de zandvlakten langs de rivie- 
ren en beken, mits die niet aan overstrooming bloot staan, en niet 
van teelaarde verstoken zijn. Deze ligging der plantsoenen heeft 
tevens het voordeel van het gemakkelijk vervoer te water. Over het 
geheel echter geldt ook hier de regel als voor den rijstbouw, dat de 
peperaanplanting (Kaboen) op nieuwen grond het best slaagt. — 
Vijfhonderd tot duizend struiken worden op afstanden van om- 
streeks 6-voet in éénen tuin geplant. Zelden voert men het getal 
tot 2 of 3 duizend op. Te gelijk met de jonge 1—8 voet hooge 
peperstekken plant men 2 soms 6 voet lange stekken der T'jing- 
kariang of Dadap, soorten van Zrythrina. MARsDEN spreekt van 
2 soorten, die zich snel genoeg ontwikkelen, om tot steunsel der 
jonge ranken te kunnen dienen, die men echter meestal dan eerst 
zet, wanneer de stekken teeken van leven geven. Men heeft de vraag 
geopperd of de Dadap niet aan den peperstruik te veel voedsel 
onttrekt, en heeft daarom bijv. in Borneo enkel dorre staken tot 
steun genomen. Maar deze verrotten spoedig en geven niet genoeg- 
zaam steun voor de zwaar beladen peperstruiken — Op goeden 
grond groeit de peperrank in het eerste jaar 2—3 voet, 4 of 5 in 
het tweede, en tusschen het tweede en derde jaar begint hij reeds 
te bloeijen (begagang). De bloesems is onderhevig aan een on- 
tijdig afvallen (goegoer) bij zeer drooge weêrsgesteldheid of door 
sterken wind, weshalve men het plantsoen zooveel mogelijk rondom 
met heggen beschut, Gedurende den regentijd, die op het ver- 
schijnen der eerste bloesems volgt, neemt men de peperrank van het 
steunsel af en buigt haar naar den grond, windt haar in het rond 
in eene daartoe gemaakte uitholing van den bodem; haar top al- 
leen blijft boven den grond, die nu met verdubbelde kracht op nieuw 
opschiet, in het volgende jaar 8—10 voet hoogte bereikt en veel 
rijker met vrucht beladen wordt. Er schijnt veel ervaring toe te 
behooren, om voor die ombuiging het juiste tijdstip te kiezen. — 
Op goeden grond kan het vruchtdrageud vermogen tot in het twin- 
tigste jaar aanhouden. — Wanneer eenige besjes als teeken der rijp- 
heid rood worden, begint de oogst, want de overigen, hoezeer nog 
groen, zijn reeds volwassen en bij langer wachten zou men te veel 
door het afvallen verliezen. In kleine mandjes gegaard, worden de 
vruchtjes op harden grond, naast het plantsoen, somtijds op uitge- 
