spreide matten, gedroogd, waardoor zij tot zwarte peper veran- 
deren. Om witte peper te verkrijgen, worden de volkomen rijpe 
bessen in water gehangen of onder den grond gelegd, waardoor het 
uitwendig vruchtvleesch berst, en waarvan zij nu verder ontdaan 
worden *). 
Terwijl de botanische wetenschap slechts ééne soort, Piper ui- 
grum Linn. aanneemt, onderscheidt de Sumatraan drie soorten 
of spelingen. Te Lais, in Rejang (Benkoelen), noemt men de Lada 
Kawoer, L. Mana, Lb. Djambi, naar de landstreken van waar 
zij afkomstig zijn. De eerstgenoemde of Lampong-peper is de 
sterkste plant en draagt de grootste bladen en vruchten, groeit lang- 
zamer dan de tweede, maar houdt langer uit. Blad en vrucht van 
L. Mana zijn wat kleiner, maar die soort draagt sneller en meer- 
der, overleeft echter zelden den derden of vierden oogst. De Djambi, 
die meer op den achtergrond geraakt is, heeft de kleinste bladen en 
vruchten, leeft kort, klimt moeijelijk tegen de steunsels op. — In 
de zuidelijke provinciën van Sumatra onderscheidt men slechts twee 
soorten, Lada soedol en L. Djambi 4). 
dn Noten-boom of Noot-Muskaat Uyristica fragrans) en 
Kruidnagelen (Cary vophyllus aromaticus). 
De Engelschen hebben beproefd, toen Sumatra onder hun beheer 
was, er de kultuur van deze twee vermaarde specerijen in te voeren. 
„To elude (zegt mABsDeN) its (Batavian governementj vigilance 
many attempts have been made by the English, who considered Su- 
*) Over de Peperkultuur op de Westkust, in Benkoelen, heeft NAHUYS 
berigten medegedeeld, vooral over den invloed, dien de afschaffing van de 
geforceerde levering op de kultuur heeft uitgeoefend. 
Naar het schijnt wordt de meeste peper aan de Westkust, te Padang, uit- 
gevoerd, waarvan het bedrag gedurende de laatste vier jaren het navol- 
gende was: 
1856 1857 1858 1859 
4572 SNOER 40 8983 41-7888 pikoel. 
4) De door MARSDEN zoo naauwkeurig vermelde verschillen schijnen wel 
aan te duiden, dat niet alle deze vormen tot P. nigrum L. kunnen behoo- 
ren. Ik zou eerder overhellen tot de meening, dat L. kawoer de echte P. 
nigrum is, de overige daaraan verwante soorten, zoo als P. trioicum Rozb. 
en anderen. Het blĳkt hier op nieuw hoe ver wij nog van eene volledige 
kennis der tropische kultuur-planten verwijderd zijn. 
BENE 
