( 359 ) 



Doch Invidia koml hel spel verbrodden; zij kan niel 

 langer dulden dal 3l€est a. d. W. 



... is vermoyt van spelen, cussen en lecken; 



zij verwilligl den Prince der Hoterdyen, die in woedeont- 

 sleekt, zweert zich le wreken en met behulp van Dis- 

 cordia, Mm^s^Salurnus en de heische goden den schrikke- 

 lijken Oorlog op hel land loslaal. 



Niemand, beweren Discordia, Mars en Salurnus, zal 

 den akeligen brand kunnen blusschen, dien wij zullen 

 aansleken, niemand de rampen onlwijken, die wij zullen 

 verwekken. En nu volgl een lafereel van de onheilen door 

 den oorlog gesiichl : a dorpen verbranden, casleelen 

 breken, vrouwen schoffieren, maechden vercrachlen », enz., 

 beslolen met : 



Laet ons gaen storten soe veel menschen bloet 



Dat wij die rivieren daermede beviecken; 



Laet ons die ackers met doode lichaemen bedecken. 



Vooraleer daarloe over te gaan bewijsl nog Discordia, 

 door langdradige aanhalingen uil de geschiedenis der oud- 

 heid, wal al onheilen zij in slaat is te stichten; Mars 

 beweert dat dit ailes niels beduidt in vergelijking met de 

 gruwelen waarvan hij de oorzaak kan zijn, en Satiinivs 

 geeft er zijn woord voor, dal hij nooit ten achteren bleef 

 en ook niet zal blijven. Niemand zal dus heldrietal in den 

 oorlog overlreffen en zij verlrekken met den kreet : 



Slaet doot, slaet doot 

 Dorloghe is den wolif diet al versiint. 



4. De Epilogus ofl Conclusie beval siechts een beknopl 

 overzichl van het stuk met dit besluit : 



Dit hebdy al ghehoort in onse tragoedie; 



Morghen sullen wij van den Peys spelen een soete comoedie. 



