(436) 



II. — DE MOORD. 



{Avond. Bij Macbeth. Feesl ter eere des h'onings.) 



Krijgersrei. 



Waar is uw léger, Koning der Noren, 

 Vroeger zoo stout uitdagend en trotsch... 

 Raven verslinden lijken, verloren 

 Liggend, versiagen door lans en door knods. 

 Aïs een beroover, aïs kale bandiet 

 Vlucht ge naar uw siieeuwige velden, 

 Zegent de Satan spottend uw helden?... 

 Levé lang Duncan, juicht vreugdig ons lied ! 



Hopman. 



(Verhaal.) 



Stll, vrienden, stil... reeds heerscht de zwarc nacht, 

 De Koning sluimert zacht. 



De nagalm van ons lied zou zijnen slaap verstoieii... 

 Weidra, bij 't uchtendgloren 



Verspreidt de zonnegloed het koestrcnd licht. 



Dan laten wij dees gastvrij, mild gesticht. 



Ja, morgen, ja, volbrengt ge weer den plicht... 



Ter rust, o Krijgers, thans den stap gericht. 



Lady Macbeth. 



Reeds morgen gaat hij hccn, en ncemt de krone meJc, 

 Den dag, won 't noodiot nae geleidt ter Troningtredc. 



