( 440 ) 



III. — KRANKZINNIG. 



[Macbeth' s Palets.) 



Rei. 



Macbeth is vorst!.-. Lijdt Schotland onder 't juk, 



't Volk vervloekt den zwaren oorlogsdruk. 



Roovers plundren, ach, de woeste bende, 



Waar het leven vroeger bloeide, brengt thans dood... ellende. 



Toordrager. 



In zijne Koningsburcht heerscht Macbeth somber, stora... 

 Het hert, vol wanhoop, blikt hij naar 't verleden om, 

 Dan beeft hij voor de toekonist... De Koningin 



Is krank van zin. 

 Ze dwaalt, als schim, gejaagd 'lijk door een drora 

 Schrikbeelden... Macbeth, ja, bezwijkt gansch onder 't rampendom. 



En kermt : o dood ! o kom ! 



De vijands leevren ons den slag, 



Mijn rijk verspeel ik in een dag. 



De vrees kende ik niet, als soldaat, 



Thans Koning, ach, 'k beef voor mijn kwaad. 



De schand op 't hoofd beef ik als een gemeen bandîet, 



'K ontwaar ten allen kant slechts haat die mij bespiedt. 



En dan dit gruwlijk wee... dat zoekt 



En martelt onze Koningin... — Ik ben gevloekt ! 



Een krijger. 



Heer, de vijands naadren felgewapend, wee l 



(Lady Macbeth yerschijnt.) 



