186 Roth, Leonhard Finhs, ein deutscher Botaniker. 



modi enim magna ex parte sunt, ut oculis suis inspexisse hunc 

 herbas, quas piiigit, abunde demoustrent. Atque hoc quidem 

 nomine iaudem meritus est non vulgarem, potuissetque raultorum 

 evitare reprehensionem, nisi singulis fere herbis sua exDioscoride 

 noraina accersere voluisset ; quasi vero Dioscorides omnium regio - 

 num stirpes descripsisset, cognitasque habuisset, cum tamen constet, 

 quamvis propemodum terram suas privatim ferre herbas. Dum 

 itaque omnibus stirpibus sua ex D i o s c o r i d e nomina imponere 

 studet, dictu mirum quam interdum temere admodum, probatas et 

 multis iam seculis receptas D ioscoridis lectiones immutare ac de- 

 pravare cogatur. Quod quidem ius praeter necessitatem immu- 

 tandi loca autorum non solum sibi Tragus, verumetiam alii qui- 

 dam, idque magno cum supercilio, usurpant : ut nihil mirum sit 

 raros esse admodum autores, quamvis optimi sint, quos non intinitis 

 mendis constaminatos videamus. Neque enim alia est maior de- 

 pravandi bonos autores occasio, quam cum quisque quod maxime 

 placet in iis immutandis statuit. Qui enim fieri potest, ut dum 

 quivis pro suo arbitrio nunc demit, nunc adiicit aliquid, maneat 

 illabefacta genuina et legitima scriptoris sententia? Quare non 

 minus vere quam lepide quidam dixit, eos libros esse optimos, 

 qui nullam prorsus lituram experti essent. Cum igitur is mos 

 temere quaevis in bonis autoribus immutandi nobis semper 

 suspectus et infensus fuerit, diligenter admodum cavimus, ne quid 

 facile in Dioscoride mutaremus, nisi ut idipsum faceremus mani- 

 festissimae coniecturae, aut Plinius aut alius quispiam tide dignus 

 autor raoneret cogeretve. Sed ad Tragum revertamur, qui quum 

 strenue annititur, ut singulis herbis nomina ex Dioscoride imponat, 

 in alterum peccatum incidit, ut non raro falsas et adulterinas 

 facultates, quod perniciosissimuni esse remo non novit, eisdem 

 assignet, Hactenus tum exterorum, tum etiam nostrae gentis 

 virorum aliquot sane eruditorum, qui editis scriptis rem herbariam 

 iuvare studuerunt, honoriticam faeere mentionem voluimus, ut quam 

 bene de nobis totaque posteritate meriti essent, ostenderemus, et 

 ut extaret, etiam erga iam mortuos aliqua gratitudinis nosti-ae 

 signiticatio. Caeteros qui de ea medicinae parte scripserunt. nihil 

 moror, ut quos constet plus illi tenebrarum ofFudisse, quam lucis 

 attulisse, taceo, quod eorum scripta multis ac gravibus erratis 

 plena sint. Verum inter omnes herbarios libros, qui hodie extant, 

 nulli, sunt, qui plus orassissimorum errorum habeant, quam illi, 

 quos iam iterum atque iterum edidit Egenolphus typographus.\") 



^) Wie ejrundverschiedeii Fuchs und Bock in ihren Anschauungen 

 waren, ergibt das Lob, das Bock Kräuterbuch 1551, Bhitt 6 Rückseite dem 

 Kräuterbüch E g e n o 1 f s zollt: „Zu Vnsern zeitten hat der Erbar fürneme 

 H. Michael Ysingriin zu Basel das lob, dann er die Gewächs mit sonderm 

 fleiss herrlich vnd wol abzureissen vud in den druck zu bringen verschafft 

 hat. Der gleichen herr Christian Egenolph zu Franckfurt ist in dem 

 theil seins lobs wol würdig, darumb das er kein kosten noch arbeit, an die 

 Einfache ding zu keren vnterlassen, wie jetztgemelter beder Herren Bücher 

 gnugsam beweisen vnd anzeigen." Hier Fuchs neben Egenolph lobens- 

 wert erwähnt. 



