— 5Ö — 



De door mij waargenomen struiken groeiden bij Hilversum en 

 bloeiden in 't laatst van Juni. 



De rand van den urnvormigen bloembodem verheft zich tot 

 een dikken, vleezigen ring (lig. Ir), die in 't midden de stijlen 

 doorlaat, zoodat de stempels naar buiten uitsteken. De 

 vruchtbeginsels zitten namelijk op steeltjes, geheel verborgen 

 in den hollen bloembodem (ibi 1.) De stempels hebben eene 

 onregelmatige gedaante en zijn zeer kleverig. Zij bestaan 

 namelijk uit kleine cellen, welker wanden, als de stempel 

 rijp is, sterk opzwellen en zoo eene slijmerige massa vormen, 

 waaraan het stuifmeel gemakkelijk blijft kleven (zie fig. 2 

 en 3). De oppervlakte wordt daarbij onregelmatig gegolfd. 

 Uiterst fraai kan men dit opzwellen waarnemen, wanneer 

 men den stempel eerst laat uitdrogen of eenigen lijd in abso- 

 luten alcohol bewaart en daarna, hem met het microscoop 

 beschouwende, onder het dekglaasje water laat toevloeien. 

 Het eerst is dit verschijnsel opgemerkt door Behrens (1), die 

 ook eene afbeelding geeft; de door mij onderzochte stempel 

 wijkt hiervan eenigszins af door het gemis van haren. 



De meeldraden brengen zeer groote hoeveelheden stuif- 

 meel voort, genoeg om een talrijk insectenbezoek te recht- 

 vaardigen. Op den vleezigen ring zag ik dan ook, evenmin 

 als H. Muller, honig. Toch vond ik bij het microscopisch 

 onderzoek daarin op de radiale doorsnede een orgaan, dat 

 zeer veel op eene honigklier gelijkt (fig. 4n), althans vol- 

 komen overeenkomt met de door Behrens (2) gegeven 

 beschrijving van den algemeenen bouw der honigklieren. In 

 elk geval is echter de honigafscheiding te gering om te 

 verhinderen, de bloem tot de pollenbloemen te rekenen. 



(1) Untersuchungen über den anatomischen Bau des Griffels und der 

 Narbe, blz. 30, plaat II, lig. 20. 



(2) Die Nectarien der Blüthen. Flora, 1879, blz. 371-375 en 433-434. 



