— 8 — 



te moeten aanvaarden. Het feit, dat Groningscli ras een 

 hooger zaadgewicht geeft, is echter naar ik meen volstrekt 

 niet onvereenigbaar met geringer vatbaarheid dan bij 

 Noord-Hollandsch gewas, voor bevruchting door nauw ver- 

 want stuifmeel. 



Immers, wanneer een stamper voldoende bestoven wordt, 

 zal het aantal zaden dat zich ontwikkelt in de eerste plaats 

 van de wederzijdsche geschiktheid voor bevruchting van het 

 mannelijke en vrouwelijke element afhangen, en zoo zal 

 wellicht vaak ook de vruchtlengte wel in de eerste plaats 

 door het getal zaden dat zich zet, door de plaats die deze 

 behoeven, worden beheerscht. Hoe zich evenwel de zaden 

 ontwikkelen, is behalve van de mannelijke en vrouwelijke 

 kiemen, ook afhankelijk van de mate van voeding, dus van 

 de vrouwelijke plant alleen. Het zal dus zeer goed kunnen 

 voorkomen, dat zaad, ontstaan door zelfbestuiving van 

 Groningsch gewas, zich sterker ontwikkelt dan zaad door 

 zelfbestuiving van Noord-Hollandsche planten gevormd, 

 niettegenstaande de geslachtelijke elementen in 't laatste 

 geval beter voor elkaar geschikt zijn. Daartoe is slechts 

 noodig dat het Groninger ras krachtiger is dan het Noord- 

 Hollandsche, wat feitelijk, zooals we zagen, het geval is. 

 De voor gemiddeld zaadgewicht gevonden waarden behoeven 

 dus de op de uitkomsten betrekkelijk zaadgetal en vrucht- 

 lengte steunende conclusie niet te wijzigen, namelijk dat het 

 Groningsch gewas minder dan het Noord-Hollandsche ge- 

 schikt is om door na verwant stuifmeel bevrucht te worden. 



Met betrekking tot vatbaarheid voor deze laatste bevruch- 

 tingswijze is er nog een bijzonderheid, waarop ik ten slotte 

 wijzen wil, namelijk het zeer afwijkend gedrag in dit opzicht 

 van verschillende individu's. 



Bij Noord-Hollandsch ras werden wat takkruising betreft 

 de volgende uitkomsten voor het gemiddeld getal zaden per 

 vrucht bij de verschillende planten gekregen : 



