— 16 - 



bijzonder sterk uit; de bovenschijf neigt aireede tot den 

 bekervorm. Bij 2^ is de scheiding van boven- en onderhelft 

 nog duidelijker en begint bij den waarnemer de indruk reeds 

 te ontstaan dat een beker uit de achterzijde van het blaadje 

 te voorschijn komt. Beide figuren herinneren levendig aan 

 fig. l'' van Michelia. Verdere difFerentiëering vertoont zich 

 bij 2*^; hier is de onderhelft nog wel een weinig samenge- 

 vouwen, maar overigens tot een normaal blaadje uitgegroeid, 

 welks hoofdnerf zich verlengt en den beker als een zelf- 

 standig orgaan omhoog heft. Bij 2'* is de toestand soortgelijk, 

 maar het blaadje is kleiner (1). Vergeleken met Michelia 

 hebben wij hier den vorm bereikt, die daar als eindvorm werd 

 beschreven (V). Maar de metamorphose gaat hij Tri/oUnm 

 repens nog verder ; hier gaat het eindblaadje achteruit om 

 eindelijk geheel te verdwijnen (2®, 2^, 2^). Wij houden dus 

 slechts een gesteelden beker over, die op zijn beurt in ont- 

 wikkeling kan achterblijven, en waarvan eindelijk niets 

 overblijft (2'» en 2'). 



Boven werd reeds gezegd, dal men gewoon is twee soorten 

 van bekervorming te onderscheiden: 1" waarbij een blad 

 geacht kan worden zijne randen te hebben samengevoegd, 

 2' waar een beker uit een blad ontstaat, d. w. z. daarvan 

 uitgroeit. De vraag is, waartoe de bekers van Trifolium te 

 rangschikken. Rangschikt men de overgangen in opklim- 

 mende orde van verandering, dan ziet men terstond dat de 

 beker niets anders is dan het bovenste deel van een blaadje, 

 dat zich al meer en meer van de rest heeft afgescheiden. Het 

 bekertje is van dit standpunt uit gezien dus niet als een 



(1) Uit de beschrijving blijkt van zelf, dat de binnenzijde der bekertjes 

 correspondeert met de bovenzijde van de bladschijf, evenals dit bij Nepèn- 

 thes, Cephalotus en Sarracenia het geval is, maar niet bij Dischidia. Men 

 zie Treub : Sur les urnes du Dischidia Rafflesiana Wall. in Ann. de Bui- 

 tenzorg, III, p. 21. 



