— 22 — 



6, Puccinia Scirpi D. C. (Rabenhorst /oc. cit. bl. 182). 

 II en IIL Sporenhoopjes elliptisch, lancet- of lijnvormig, 



verspreid of in rijen, vaak samenvloeiend, lang door de epi- 

 dermis bedekt. Uredosporen verkeerd eivormig tot bijna 

 isodiametrisch, stekelig, geelbruin, 19-32,a lang, 12-24;^. dik. 

 Teleutosporen (vaak eencellig) op langen, vasten steel, in het 

 midden niet of weinig ingesnoerd, aan den top verdikt, glad, 

 bruin, 30-60p. lang, 1 0-20 f^. dik. 



II en III op Scirpus lacustris L. Mei 1889, in den Kraan- 

 poel te Bellem ; vermeld in J. Kickx : loc. cit. bl. 55, te 

 Drongen (bij Gent) en te Zillebeke (bij leperen), 



La-MBOTTe loc cit. bl. 11, citeert geene andere bron dan 

 Kickx. 



Volgens Chodat R. : Svr Ie Puccinia Scirpi D. C. {Compte- 

 rendu des travaux prèsentés d la 72""^ session de la Sociélé hel- 

 véti^ue des sciences 7iaticrelles, d Lugano, les 9-11 septembre 

 1889. ArcJiives des sciences physiques et naturelles. Genève, 

 3™^ période, t. 22, 1889, p. 387) is Aecidium Nymphoides 

 D. C. de aecidiumvorm van Puccinia Scirpi D. C. (Naar 

 Just's Botan. JaJireshericht voor 1889, bl. 347.) 



Aecidium Nymphoiies werd, gelooven wij, tot nu toe in 

 België niet waargenomen. 



7. Puccinia suaveolens Pers. (Rabenhorst, loc. cit. 

 bl. 189. 



Spermogoniën dicht bijeengedrongen, de gansche blad- 

 vlakte bedekkend, sterk riekend. 



II en III. Eerst verschijnen groote sporenhoopjes (pri- 

 maire'), dicht over de gansche oppervlakte verspreid, meest 

 van onregelmatig ronden of langwerpigen vorm, die in het 

 begin alleen uredosporen, later ook teleutosporen bevatten; 

 vervolgens verschijnen kleinere sporenhoopjes (secundaire), 

 alleenstaand of tot kleine groepjes vereenigd, en bijna 

 uitsluitend uit teleutosporen bestaand. 



