— 02 — 



vijfbladig en bloemkroonachtig. Eigenaardig is de wijze, 

 waarop Sprengel dit doet uitkomen. «Linné», zegt hij, 

 « noemt de vijf buitenste groote bladen den kelk ; dit is 

 echter verkeerd. Immers, de kroon eener honigbloem dient, 

 om deze reeds van verre voor de insecten zichtbaar te maken ; 

 de kelk alleen, om de nog gesloten bloem te beschermen. 

 Nu zou de natuur, indien Linné gelijk had, een fout begaan 

 hebben, en het is toch veel waarschijnlijker, dat Linné zich 

 vergist heeft dan de natuur. » 



Ik haal deze plaats hier aan omdat zij een voorbeeld is 

 van den teleologischen geest, waarin Sprengel's overigens 

 zoo uitstekend boek geschreven is. 



De honig wordt afgescheiden door de achterzijde der 

 smalle, gele kroonbladeren. 



De stamper is zeer groot en fleschvormig en draagt op 

 zijn breede schotelvormige bovenvlakte een groot aantal 

 stempels (fig. ba); zij zijn langwerpig van vorm en hebben 

 in 't midden een overlangs loopende sleuf. De oppervlakte 

 wordt gevormd door een prismatisch epithelium (fig 5) en is 

 betrekkelijk glad. Daardoor zouden de stuifmeelkorrels, die 

 vrij groot zijn (gemiddeld ongeveer 100 u lang) er gemak- 

 kelijk afrollen indien hun vorm zulks niet verhinderde. 

 Zij zijn n. 1. somtijds rond, maar meestal langwerpig van 

 vorm (fig. 6) en steeds eenigszins afgeplat. Verder is de 

 exine voorzien van stekeltjes. 



Wanneer ik, in Juni, goed geopende bloemen bij gunstig 

 weder onderzocht, vond ik steeds een groot aantal vliegen, 

 die zoowel aan de achterzijde der bloembladen den honig 

 oplikten als ijverig op meeldraden en stamper rondliepen. 

 Op deze wijze moeten zij onfeilbaar zelfbestuiving te weeg 

 brengen ; vliegen zij echter naar een andere bloem, dan 

 zullen zij zich gewoonlijk eerst op de groote stempelvlakte 

 neerzetten en dus kruising bewerken. 



