— 79 — 



verheffen, en door hun groot aantal zeer de aandacht trekken. 

 Een belangrijke bijzonderheid heeft Hildebrand over het 

 hoofd gezien. Hij beeldt n. I. den stempel van boven puntig 

 af, terwijl ik dien stomp vond en aan den bovenrand met stijve 

 haartjes bezet (fig. 4 en 6). Nu zullen deze borsteltjes, bij het 

 omslaan van den stempel, door de haren van den insectenrug 

 strijken en het stuifmeel als het ware daaruit kammen. Het 

 wordt dan verder opgevangen door naar boven gerichte 

 papillen (fig, 6,p). De vorm der stuifmeelkorrels is bovendien 

 hiertoe zeer geschikt ; zij zijn n. 1. voorzien van vele, 

 meridiaansgewijze loopende groeven (fig. 5), zoodat zij zoowel 

 tusschen de insectenharen gemakkelijk blijven hangen als op 

 de papillen blijven liggen. 



In grooten getale zag ik een zweefvlieg, Helo^^hihis linealus 

 F. om de bloemen vliegen en deze bezoeken. Zij zette zich 

 daarbij neder op de verhevenheid der onderlip, liep zonder 

 aarzelen naar de keel der bloem en drukte met den kop tegen 

 de bovenlip, zoodat de onderlip naar beneden week, en de 

 toegang tot den honig vrij werd. Zij begaf zich naar binnen 

 en bleef eenige seconden zuigen ; voortdurend was daarbij de 

 onderlip in beweging, zoodat ik reeds op een afstand zien kon, 

 of er een vlieg in de bloem was. Eens zag ik ook, naar 't mij 

 toescheen, Rhingia campestris Meig. aldus te werk gaan. Zij 

 ontsnapte mij echter. 



Uit dit alles blijkt, dat Syrphiden met langen zuiger de 

 normale bevruchters der bloem zijn. Voor de meeste bijen is 

 de toegang dan ook te nauw. Tevens blijkt hieruit, dat 

 genoemde zweefvliegen intellectueel hoog ontwikkeld zijn, 

 daar zij den weg weten in een volkomen gesloten bloem. 



Daphne Mezereum L. werd niet in 't wild door mij waar- 

 genomen. In den Amsterdamschen Plantentuin zag ik twee 

 Apiden aan de bloemen zuigen, n. 1. Bombus terrestris L. $ 

 en Anthophora pUipesF. d' ; beiden in de maand April. 



