— 99 - 



Deze zet zich eenvoudig boven op het vlagje neder, dus 

 aan den achterkant daarvan, en bijt een gat, waarin hij dan 

 den zuiger steekt en den honig bemachtigt, zonder stempel 

 of stuifmeel aan te raken. Hij pleegt dus in den volsten zin 

 des woords diefstal met inbraak. 



Eindelijk zag ik nog de honigbij een poging doen, om tot 

 den honig door te dringen. Zij zette zich daartoe op de vleu- 

 gels neder en trachtte het vlagje naar boven te drukken. Zij 

 was echter niet sterk genoeg, om dit te volbrengen, en gaf 

 dan ook spoedig de vruchtelooze poging op, om terug te 

 keeren tot de extraflorale nectariën. (Zie hieronder). 



Beschouwen wij thans wat nader de straks reeds ter loops 

 genoemde honigklieren op den kelk. Behalve op deze plaats, 

 heeft de plant nog volkomen dergelijke organen op de stipulae 

 aan den voet der bladen. Dergelijke extra florale of exlra- 

 nuptiale nectarién treft men aan bij een aantal planten ; 

 onder de inlandsche planten zijn 't echter maar weinige (1). 



Volgens Delpino dienen zij, om wespen en mieren aan te 

 lokken, die door de meeste voor de plant schadelijke dieren 

 worden gevreesd en deze zoodoende afschrikken. Darwin (2) 

 vindt dit echter niet waarschijnlijk, en wel voornamelijk, 

 omdat Pteris apiilina, een plant, die door geen enkel dier 

 wordt gegeten, toch aan de basis der bladen klieren heeft, 

 die in hun jeugd honig afscheiden, en dan ijverig door mieren 

 bezocht worden. 



Wat hiervan zij, zeker is het, dat ik tallooze wespen 

 (Vespa Tufa L. en V. sihestris Sc.) alsmede de honigbij 

 en een vlieg, Cleigastra sp. (?) aan de bewuste organen zag 

 likken. 



(1) Delpino, Rapporti tra insetti e ti'a nettarii estranuziali in alcune 

 piante (BoUetino entomologico, anno VI, 1874). Darwin, 1. c. pag. 388. 

 Zie ook : Schimper, Die Wecliselbeziehungen zwischen Pflanzen und 

 Ameisen. Jena 1888, pag. 50 vlg. 



(2) 1. c, pag. 389, 



