— 117 — 



dunne spoor en de witte kleur der bloem. Bovendien verspreidt 

 zij, vooral des avonds en des nachts, een doordringenden 

 geur, dien ik niet beter weet te vergelijken dan met dien van 

 anjelieren. Inde spoor wordt een groote hoeveelheid honig 

 afgescheiden, die haar over een lengte van 8-10 mM. vult. 

 Somtijds is de spoor iets gekromd en bij haar uiteinde ver- 

 dikt. 



In den avond van 1 Juli 1887 mocht ik de bevruchting 

 waarnemen. Ik bevond mij op het genoemde moerassige 

 weiland, te midden van een groep PlatantliercCs. Nadat ik 

 langen tijd gewacht had, zag ik, toen het duister begon te 

 worden, van de windzijde, waar do geur der bloemen natuur- 

 lijk het verst waarneembaar was, vlinders komen aanvliegen. 

 Zij zetten zich op de bloem neder en staken hun zuiger in de 

 spoor. Daarbij streken zij langs de beursjes der hechtschijfjes 

 van de polliniën, zoodat deze laatsten zich op de basis hunner 

 zuigers vasthechtten. Inderdaad vond ik den volgenden mor- 

 gen op die plaats polliniën (zie PI. Il, fig. II). In een half 

 uur zag ik niet minder dan elf vlinders, waarvan de meesten 

 zich op de bloemen nederzetten en, op één na, door mij 

 gevangen werden. Zeer waarschijnlijk waren er nog veel 

 meer, die ik wegens de duisternis niet zien kon. 



Komen de vlinders nu met het pollinium, dat zich intus- 

 schen naar voren gekromd heeft, in een andere bloem, dan 

 strijken zij het stuifmeel op den stempel af. 



De waargenomen vlinders waren Noctuïnen en behoorden 

 tot de volgende soorten : 



Liiperina monoglypha Hfn. cT en $ en Phsia gamma h. 



Crocus vernus L. In een paar grasperken van den 

 Amsterdamschen kruidtuin is deze plant sedert jaren verwil- 

 derd ; zij is dan ook teruggekeerd tot den oorspronkelijken 

 vorm met betrekkelijk kleine, paarse bloemen. 



In de eerste helft van April zag ik herhaaldelijk Bombus 



