— 160 — 



te onderzoeken, één daarvan is op Plaat I in Figuur 3 op ^/s 

 der natuurlijke grootte, een andere op Plaat II in Figuur 3 

 eveneens verkleind afgebeeld. 



In al deze vier takken steeg de bladspiraal rechts omhoog 

 en was de stengel, overeenkomstig daarmede, nu eens meer 

 dan weer minder sterk, doch steeds links gedraaid. De blad- 

 voeten waren bijna overal onderling verbonden ; waar de 

 bladeren dicht bijeen stonden sloten zij eenvoudig aan elkan- 

 der aan; waar zij door kortere of langere internodiën geschei- 

 den waren liep een vleugellijn van den eenen bladrand naar 

 den anderen. Deze vleugellijn stond niet zelden evenwijdig 

 met de as van den tak. 



Gewoonlijk stonden de bladeren in groepjes van twee of 

 van drie vrij dicht bij elkander ; deze groepjes waren dan door 

 in het oog loopend langere internodiën gescheiden. Men ziet 

 dit in de beide aangehaalde figuren duidelijk ; in de beide 

 andere takken was het evenzoo. Men zou nu allicht verwach- 

 ten dat deze groepjes afwisselend twee- en driebladerig waren, 

 zoodat telkens twee een cyclus van vijf bladeren vormden. 

 Dit is echter niet het geval. De groepen toch waren voor 

 mijne vier takken : 



Tak I. (PI. I, fig. 3) 3, 2, 3, 3, 2, 1, 2. 



Tak II. (PI. II, fig. 3)2, 3, 2, 1, 2. 



Tak III 2, 1, 2, 2, 1, 2. 



Tak VI 2, 2, 2, 2, 2. 



Hoe dichter de bladeren op elkander volgen, des te sterker 

 is de torsie. Zij is daarom in tak I (PI. I. Fig. 3) overal slechts 

 gering, in tak II (PI. II. Fig. 3) op de hoogte van de bladeren 

 3, 4 en 5 vooral zeer sterk. Hier doet de stengel voor een 

 normaal geval van klemdraai, volgens het type van Weigelia 

 (M. d. Z. biz. 101), niet onder. Tak III vertoonde plaatselijk 

 even krachtige torsiën; tak IV was wederom minder gedraaid. 



Het is niet gemakkelijk aan deze stengels den oorspron- 



