— 194 - 



qu'on rencontre sur Ie parcours de ces cellules » (XIV, 

 biz. 20). 



Het verdient opgemerkt te worden — en dit werd reeds 

 door De Seynes bij Fistulina, en door Weiss bij Lactarius 

 deliciosus (XVII, blz. 2i) geconstateerd — dat de vertakkin- 

 gen en de verdeelingen zich niet alleen in verschillende 

 vlakken kunnen bevinden, maar dat zij ook in tegenoverge- 

 stelde richtingen kunnen groeien, zoodat, in den steel b. v., 

 één deel eener vertakking naar boven loopt, terwijl het 

 ander deel derzelfde vertakking terugkeert en naar de basis 

 loopt. 



Ik heb ook, althans zelden, bij vaathyphen dusgenoemde 

 krullen (boudes) aangetroffen. 



Bij volkomen ontwikkelde vaathyphen komen dwarswanden 

 zelden voor. Evenals Weiss heb ik vooral in de nabijheid der 

 vertakkingen hunne tegenwoordigheid geconstateerd. Onder- 

 brekingen van den inhoud gelijken dikwijls op dwarswanden, 

 zoodat men bij een oppervlakkig onderzoek gemakkelijk in 

 dwaling kan gebracht worden. 



De wanden der vaathyphen zijn dun en zeer veerkrachtig ; 

 door de laatstgenoemde eigenschap trekken zij zich samen 

 wanneer zy ledig zijn. Somwijlen blijft de inhoud hier en daar 

 behouden, zoodat de hyphen een snoervormig uitzicht aan- 

 nemen, in dier voege dat spoel vormige verdikkingen met 

 insnoeringen afwisselen. 



De inhoud der vaathyphen onderscheidt zich over 't alge- 

 meen door zijne homogeneiteit en zijn bijzondere lichtbreking. 

 Vele schrijvers maken van het laatstgenoemde kenmerk 

 gewag : Schulz bestempelt de melksapvaten van Lactarius 

 delicios2is met den naam veines jannes (I, blz. 49) ; — 

 H. HoFFMANN beschrijft bij Tricholoma fiudus Büll . « Ein- 



zelne aufFallend zarte Zellröhren, durch ihr eigen- 



thümliche Lichtbrechung ausgezeichnet» (VIII, blz. 52, PI. 11, 



